Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “september, 2009”

Opinie

Nou zat ik zogezegd vet te chillen zo rond etenstijd afgelopen dinsdag. U kent dat. Wordt er op de deur gebonsd.

Dat is een zeldzaamheid, aangezien zowel de buitendeur van de flat als de deur van de gang op slot horen te zijn. Maar als iemand de moeite heeft genomen om beide sloten te omzeilen, doe ik ook niet kinderachtig. Twee jongemannen kijken mij schuchter grijnzend aan vanachter een klembord.

De dapperste vist een vettig vodje uit zijn broekzak, waaruit de respectabelheid moet blijken van hun werkgever. Ik heb nog nooit van dit bureau gehoord, maar hij verzekert mij ‘landelijk bekend’, ‘morgen op TV’. Verder ‘de verkiezingen komen eraan, of u zo goed wilt zijn…’

U moet weten, zelfs telefonische enquêtes sta ik met de grootste hartelijkheid te woord. Ik vind het gewoon fijn als mensen mij zomaar bellen om te vragen of ik al een een begrafenisverzekering heb. Maar dat terzijde: in dit geval gaat het om een Politieke Opiniepeiling. Voor mij de eerste keer, dus ik heb geen vaderlands vergelijkingsmateriaal. Maar bij iedere vraag gaan mijn wenkbrauwen een eindje verder omhoog:

  • Denkt u dat Monica Iacob Ridzi [ex-minister, pleite door onverklaarbare uitgaven voor kinderfeestje] ontslag heeft genomen vanwege a) verzoek van Băsescu [president], b) druk vanuit de partij c) aangetoonde schuld?

Bijbehorende krantenkop (ongeacht uitslag enquête):

‘Duizenden Boekaresters beschuldigen president – Băsescu achter ontslag populaire minister?’

  • Vindt u dat Băsescu of zijn broer zich bezig mogen houden met wapenhandel? [broer president was aandeelhouder wapenhandel met contract aan Roemeens leger]

Bijbehorende krantenkop (ongeacht uitslag enquête):

‘Bevolking verwerpt massaal betrokkenheid Băsescu bij wapenhandel’

Ik zal u de rest besparen, een blogstukje (blukje?) mag nooit te lang worden. Jammer, want er zaten een paar smeuïge bij over de burgemeestersverkiezing. Hoe dan ook, ik -aluhoedje op- vermoed steeds sterker dat de baas van de opiniehandel een van de mediatycoons is die maar al te graag de president [’s lands enige vertrouwenwekkende politicus] in zijn pak zou prakken.

De bank houdt op

Je kan het zo gek niet bedenken, of in het echt gebeurt het nog veel gekker. Kent u die zin? Wij zitten er middenin.

Dit in het kader van ‘Appartementje kopen – poging 2’. Drie weken geleden een prijs afgesproken met de eigenaar en hop, naar de bank (waar ik al geweest was om onze hypotheekmogelijkheden uit de computer te laten rollen). Met het dossier van het appartement: eigendomspapieren, kadastertekening enzomeer.

De vriendelijke bankmeneer vertelde dat de eerste stap de juridische afdeling was, die zou onderzoeken of het appartement niet per ongeluk elders was verhypotheekt en of onze verkoper wel de enige rechtmatige eigenaar was. Het zou een kleine week duren.

Drie weken later was  ik ettelijke keren voor nop langsgeweest, bijna dagelijks gebeld, ruzie met de eigenaar die wilde weten waarom dat zo lang duurde, maar geen vonnis van de jurist. De vriendelijke bankmeneer wist niet meer wat hij nu weer moest verzinnen. Eerst was het verhaal dat hij in de vakantieperiode de enige jurist was voor de hele regio (toen ik zei dat er in de zomer ook minder gehypotheekt werd glimlachte hij slechts), en daarna had de jurist het druk met rechtszaken (toen ik zei dat ik heus wel wist dat de rechtbanken in staking waren glimlachte hij slechts).

Afgelopen maandag vroeg ik – op advies van Paul – de directeur te spreken. Dat was een aardige mevrouw die, hoewel ze eigenlijk met griep in bed had moeten liggen, de telefoon greep en met de jurist regelde dat het de volgende dag bekend zou zijn of er problemen waren.

De volgende dag ik weer naar de bank. De directrice was ziek geworden, en de aardige bankmeneer… werkte er niet meer! En hij had ons zelfs niet de kleinste hint gegeven. De baliejuffrouw vertelde mij doodleuk dat hij niet meer bij die bank werkte en dat het beleid was van de bank om dit niet aan klanten te verklappen. Gelukkig kon ze nog wel de mail van de jurist uit een inbox opgraven.

Uiteraard wilde de jurist een serie obscure documenten van generaties terug (o.a. de originele rechterlijke uitspraak omtrent de boedelverdeling van de scheiding van twee eigenaren terug).  Daarover meer in het vervolg van ons feuilleton.

Huisje kopen?

De eerste letters van deze post typend zie ik uit mijn ooghoek een vuilniszak naar beneden pleuren uit de 8e verdieping van de overbuurflat. Stelletje aso’s. Goed dat ik het weet, gaan we daar niet wonen.

We zijn op zoek naar een appartementje, en ik vrees dat we aan het begin staan van een saga waarbij vergeleken het rijbewijs-avontuur tot een doktersromannetje wordt gedegradeerd.

Onze wensen zijn bescheiden. Alstublieft in de buurt van park Titan! Titan, zo’n beetje de enige betaalbare wijk met veel groen én voorzieningen.

Park Titan Boekarest, zomer '09

Park Titan Boekarest, zomer '09

De prelude: het bleek (crisis? what crisis?) dat ineens de huizenprijzen waren duikgevlogen dus wij besloten een appartementje te kopen in plaats van te huren. Wij hadden een juweeltje op het oog (door de schoonmoeder van de eigenaar knipogend aangeprezen met “Hier woonden vroeger Securitate-medewerkers!”) waarvan na twee maanden wachten op papieren bleek dat meneer het dossier niet rond kon krijgen wegens te hoge schulden. Met andere woorden: de bank waar hij een hypotheek had bleek hem geen toestemming te geven het ding te verkopen.

Hij had vermoedelijk zelf op een andere uitkomst gehoopt, want hij bleef creatief met het verzinnen van vertragingsredenen. Vervolgens – zo hoorden wij van de makelaar – kon hij een ander appartement verkopen voor cash waardoor hij het appartement waarover hij met ons al een prijs had afgesproken ineens niet meer wilde verkopen. Zijn moeder moest toch ergens wonen? Een glibberige vent, brrr. Mocht u ooit in het landelijke Alexandria om bouwmateriaal verlegen zitten, koopt dan geen waar bij deze meneer! (Naam en adres bij de redactie bekend.)

Berichtnavigatie