Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “oktober, 2009”

Huis kopen deel III

Na maanden en maanden werk is morgen de dag van de waarheid. Zal de eigenaarster van het appartement dat we willen kopen erin slagen om de echtscheidingspapieren van de vorige eigenaar uit 1995 uit het archief van de rechtbank op te diepen, of krijgen we nul op het rekest?

Het is hier een dolle boel met huizen kopen, dat hebben trouwe lezers wel gemerkt. Nadat een bepaalde bank ons na 7 (!) weken wachten liet weten onvoldoende stukken te hebben in het dossier om het appartement goed te keuren geloofden wij het in feite verder wel. In de tussentijd hebben we gelukkig ook een andere bank gevonden die hoewel net zo streng, ons toch klantvriendelijker bejegent.

Na advocaten te hebben ingeschakeld, voormalige eigenaren te hebben opgegraven, beduimelde bankdirecteuren te hebben bezworen, argwanende archiefambtenaren te hebben aangesproken heeft de eigenaar van het ‘object’ nu via een kennis Het Document bemachtigd, waaruit moet blijken dat zijn schoonmoeder daadwerkelijk de enige echte eigenaarster is en het dus mag verkopen…of althans, dat document moet die schoonmoeder dus morgen met de kennis uit het archief gaan trekken.

Wij zijn ondertussen op alles voorbereid. U wilt de kwitantie waartegen mijn overgrootvader zijn eerste radio kocht? Geen probleem. U wilt Napoleon’s laatste boodschappenlijstje voor hij naar Elba vertrok? Koud kunstje. U wilt de  steen waarop Burebista zijn liefdesbrieven beitelde? Het is alles niets vergeleken bij wat je voor een hypotheekje bij elkaar moet krijgen…

Theater

Vorige week was het Experimentele Dansweek in Boekarest, en wij – experimentele dansfans van het eerste uur- togen naar het Nationale Theater alwaar in een bovenbijzaaltje een van de voorstellingen plaatsvond.

Dat wil zeggen: hij zou plaatsvinden, maar wegens het feit dat de organisatie de zaal niet tijdig had weten aan te passen werd er een film vertoond met daarop de voorstelling. Maar goed dat ze die bij zich hadden, denk je dan.

nationaal theater boekarest Het Nationaal Theater is een betonblok met boogramen. Meer kan ik er niet van maken. Het is zonder meer een indrukwekkend gebouw, middenin Boekarest dus iedere toerist komt erlangs. Maar als dit gebouw een theatergevoel moet uitdrukken is de Euromast een cirkel. Als u me vat.

Van binnen is het een stuk aardiger dan van buiten. Op het dak bevindt zich een terras (helaas heb je door de manshoge borstwering geen enkel uitzicht) en ergens achterbovenin is een bar die luistert naar de naam ‘Melkhandel Ennéus’. Dus dan weet je het wel. Maar het mooist is het trappenhuis links achteraan zeg maar bij de buren (het Operettetheater). Als een soort invers afdalen in de onderwereld is iedere verdieping met steeds duisterder grafitti gesierd – tot je op een gegeven moment op een bewoonde afdeling komt waar net een laminaatje is gelegd. En daar was dan ook net de zaal waar wij  – experimentele dansfans van het eerste uur- togen naar het Nationale Theater alwaar in een bovenbijzaaltje etc.

Pluk

Roemenië is zo’n land waar voor het eten een borreltje en bij het eten een wijntje wordt gedronken. Als daar tijd voor is, uiteraard.  In feite is het hier gewoon een wijnland. Ik heb me laten vertellen dat Roemeense wijn in Nederland niet veel wordt geïmporteerd, omdat de kwaliteit zo fluctueert: nu eens prut, dan weer fantastisch.

Maar goed, die wijn moet ergens vandaan komen en veel mensen in de streek van mijn schoonouders hebben een gaardje achter het huis. Voor eigen gebruik, en zo komt het dat ik afgelopen weekend voor de tweede keer mee mocht doen met de druivenoogst. Ook de buren hielpen mee, met emmertjes werd het hele gebeuren in een enorm vat geleegd (2 meter hoog) via een druivenpletapparaat – handmatig aangezwengeld door yours truly.

Na een dagje wachten het druivensap eruit laten lopen en hup in het eikenhouten vat. Vervolgens de druivenprut uitpersen met een druivenpers – handmatig aangezwengeld door yours truly. En hup in het eikenhouten vat.

druivenplukken roemenie

druivenplukken roemenie

En nu? vroeg ik aan Paul.

Nu gaan we wachten, zegt Paul.

Het leven kán zo simpel zijn…

Berichtnavigatie