Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “februari, 2010”

Onderhoud

Roemenen hebben een collectief minderwaardigheidscomplex lijkt het wel. Klagen doet iedere natie, maar als je de mensen hier moet geloven ben je gek als je niet emigreert. Ik heb dan ook vaak discussies over de vraag, waarom ik in ’s hemelsnaam hier ben komen wonen.

Toch kunnen Roemenen ook positieve kanten van zichzelf noemen. Desgevraagd beginnen veel mensen over het Roemeense talent om zich met improvisatietalent uit de meest bochtige situaties te wurmen. Momentoplossingen, daar zijn ze goed in.

Langzamerhand begin ik te geloven dat deze eigenschap niet alleen een oplossing is voor veel netelige situaties hier, maar ze ook veroorzaakt. Ik zal dit toelichten.

Het is momenteel in de pers ach en wee over de gaten in de weg. Het asfalt in Boekarest vertoont gaten waar je hele auto in verdwijnt als je niet uitkijkt (zie dit)  . Waarom die gaten? Het asfalt is al die jaren alleen opgelapt als er een stukje kapot was, en nooit grondig vernieuwd. Waarom niet? Op dat moment was het niet nodig.

Ander voorbeeld. Waarom worden er overal nieuwe kantoorgebouwen neergezet, terwijl er niet een gebouw in Boekarest is van meer dan vijf jaar oud, dat in een normale staat van onderhoud verkeert? Omdat bouwen leuk en momentaan is. Onderhoud is saai en periodiek.

Derde voorbeeld. Waarom heeft niemand in Roemenië een verzekering als het niet verplicht is? (Zoals de aansprakelijkheid bij auto’s.) Verzekering is voor een mogelijk iets dat in de toekomst kan gebeuren. Dus totaal buiten de horizon.

Ik durf wel toe te beweren dat Nederlanders (om maar een volkje te noemen) veel minder goed zijn dan Roemenen in het omzeilen van problemen door het vinden van spontane improvisaties. Tegelijkertijd doen wij veel meer aan onderhoud. Wetenschappelijk vastgesteld heb ik het nog niet, maar ik vrees dat we te maken hebben met elkaar uitsluitende grootheden. Dus de keus is eigenlijk: Gaten in de weg of voorspelbare saaiheid.

Spuug

De commotie vlak na de verkiezingen over de geheimzinnige Paarse Paranormalisant, die president Băsescu aan zijn herverkiezing zou hebben geholpen door het betoveren van zijn tegenstander, kwam mij als buitenstaander zeer vreemd voor. Het kan toch niet zo zijn dat mensen dit echt geloven?

Dat kan wel. Het kan zelfs nog gekker.

Ik maakte laatst een praatje met een buurvrouw van oma, die woont in de regio Buzău in een idyllisch dorpje in de heuvels. Wij komen daar geregeld, vooral in de zomer. Zij prees ons wonderschone dochtertje en voegde daar met een angstige blik aan toe, dat zij hoopte dat haar niet het Boze Oog zou treffen. Ze spuugde drie keer voor zich uit, en voegde daar de formule aan toe dat het Boze Oog moest worden afgewend (Să nu fie de deochi).

Het Boze Oog komt vast wel in meer culturen voor, maar typisch Roemeens is misschien wel dat zelfs als je met de beste bedoelingen een compliment maakt en de persoon in kwestie daarbij aankijkt, hij of zij getroffen kan worden.

Wordt dus uw kind op het platteland driemaal bespuugt, bedenk dan dat het voor diens eigen bestwil is. Overkomt u dit in de stad, dan heeft u waarschijnlijk op iemands plekje geparkeerd.

Echte schoonheid

Iedereen die dacht dat ik mijn eigen afpeigerde bij een baas en daarnaast ook nog eens zelfstandig klusjes deed heb ik mooi bij de neus genomen! Bij deze doe ik een boekje open en op de foto kunt u zien wat ik al die tijd in werkelijkheid heb uitgespookt! Voor een totale makeover kunt u terecht bij Johan Corporate. Zelfs voor valse nagels draai ik mijn hand (pun intended) niet om. Op Șoseaua Mihai Bravu, twee haltes met de tram vanaf het kruispunt met Bulevardul Camil Ressu.

Beautysalon Johan

Termische rehabilitatie

Dat de communisten heel andere ideeën hadden over stedelijk schoon is een feit waar Boekarestenaars iedere dag mee om moeten gaan. Hoewel: andere ex-communistische hoofdsteden als Praag en Boedapest zijn toeristenmagneten van de eerste rang, dus het kan ook aan de typisch Roemeense insteek van de ideologie hebben gelegen. En anders geven we gewoon de schuld aan Ceaușescu, wiens vrouw – de eigenlijke sterke man, zegt men wel –  zich veel met architectuur bemoeid schijnt te hebben.

Opknapbeurt Boekarest

Vóór

Hoe dan ook: vijftig jaar communisme poets je niet even weg, zeker niet als

De groene flat

 je als staat geen cent te makken hebt. In Nederland staat in iedere stad ook nog een verzameling foeilelijke jaren 50- en 60-flats, per slot van rekening. Maar de laatste jaren is men toch langzaamaan wat opknapwerkzaamheden gestart. Het meest in het oog springende is het nationale programma van ‘Reabilitare termică’. Dat komt erop neer dat een flat wordt ingepakt in piepschuim (isolerend), vervolgens gaat er een laagje overheen en een likje verf – en klaar is Kees. Voor weinig heb je dan 40% minder stookkosten én een veel vrolijker straatbeeld. En als je engelengeduld en duivels doorzettingsvermogen bezit, krijg je ook nog eens forse subsidie.

Berichtnavigatie