Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “mei, 2010”

CASMBWTFGRMBL

Onder alle de burger tegenwerkende overheidsdiensten neemt het ziekenfonds een speciale plaats in. Het Huis (of ‘kas’, kan ook) der Sociale Verzekeringen, in Boekarest voluit Casa de Asigurări Sociale Municipiului București, wankelt op de fundering. 

Aan de website zie je het er niet af, die is informatiever dan de meeste. Op www.casmb.ro vind je zelfs op de startpagina de openingstijden. Maar dan houdt het qua goed nieuws wel een beetje op. 

Roemenen in loondienst (en de ondernemers die zo slim zijn om alles door hun boekhouder te laten doen) hebben niet vaak last van deze instantie. En dat is maar goed ook, anders brak meteen de revolutie uit. Nee, de slachtoffers van CASMB zijn kleine zelfstandigen, gepensioneerden en eigenwijze buitenlanders die denken dat ze alles zelf kunnen. 

Zodoende stapte ik op een goede dag weer eens de spelonken op Calea Moșilor binnen. De burelen van deze afdeling zijn gevestigd in de administratieruimten van de voormalige staatswasserij ‘Nufărul’, in een afbrokkelend pand bevolkt door afbrokkelende mensen. De arme vrouw die mij te woord stond zag eruit alsof ze een week niet had geslapen. 

Ik was daar omdat dat moest van de immigratiedienst. Daar zeiden ze: als u niet meer in loondienst bent, moet u zelf maar aantonen dat u uw ziektekostenpremie betaalt. En daarvoor moet je naar de CASMB, voor een bewijsje (Adeverință de Asigurat). Een printje uit de database, zou u zeggen. Niets is minder waar. 

De CASMB verzamelt allerlei gegevens, tot wanhoop van menig werkgever die ze moet aanleveren, maar is niet in staat om deze te reproduceren. Wil je een bewijs dat je je premie hebt betaald, dan moet je aan deze koningen der incompetentie zélf de kwitanties daarvan overhandigen. Vervolgens moet je bij de notaris een verklaring afleggen over sinds wanneer je een geldige verblijfsvergunning hebt – hetgeen ook op de vergunning zelf staat. Samen met nog wat andere papieren gaat dit in een dossier, en ruim een week later mag je weer in de rij staan om het oordeel te horen. 

Ik ben normaal gesproken zeer mild, maar deze procedure schoot me toch even in het verkeerde keelgat. Bestaat er niet een afdeling Administratieve Lastenverlichting bij het Roemeense ministerie van Binnenlandse Zaken? Zonee, zou dat niet een idee zijn? Er is ook al een corruptietelefoon. Waarom geen Kafkatelefoon? Ik heb niet veel fiducie in het effect van zoiets, maar wellicht heeft het therapeutische werking…

Australiërs

Na mijn uiterst gebalanceerde bijdrage over bepaalde Australiërs van gisteren, hier de echte beschrijving van een ware gebeurtenis van heden deze ochtend:

In mijn poging mezelf onder te dompelen in de Roemeense samenleving – wie weet kan ik mezelf er ooit nog aan de haren uittrekken ook – (op voorwaarde dat ik dan nog haar heb, natuurlijk) koop ik iedere dag de krant. Op woensdag komen daar de satirische weekbladen bij en op donderdag het gezaghebbend en cultureel verantwoorde weekblad, waarvan ik de naam steeds vergeet.

De verkoper, die mijn tronie inmiddels vaak heeft zien opdoemen achter zijn stapels pers, vindt mij aardig omdat ik vaak gepast betaal. Vandaag had hij echter een enigszins zorgelijke uitdrukking op zijn gezicht. ‘U moet weten, en het is niet om het een of ander, maar ik had een soort van weddenschap, zeg maar, en het is beslist niet vervelend bedoeld hoor en u moet het dus ook niet ernstig opvatten, maar in die weddenschap had ik gedacht dat, en het is beslist niet serieus bedoeld, ik dacht dus dat u… een Australiër bent!’

Hoopvol keek hij me aan. Ik zeg, ik ben wel uit het buitenland, maar van je eigen continent. Ik kom uit Nederland. Dat was duidelijk minder exotisch voor de krantenman. Maar toen ik vertelde dat ik hier permanent woon, stak hij hartelijk zijn hand door het luikje, schudde de mijne en riep: ‘Welkom!’

Het concert van de eeuw

Als u in de jaren ’80 jong was en/of eind vorige eeuw van klassieke hardrock hield, zegt de naam AC/DC u misschien wel wat. Het gaat om een band van een stel foeilelijke Australiërs, die door muziek noch teksten in de annalen te hoeven worden bijgeschreven.

Toen deze heren echter besloten om naar Boekarest te komen, werd de hele binnenstad rondom het parlement afgezet, kwamen er 60.000 bezoekers en kon je geen krant, website of tv-programma raadplegen of het ging over AC/DC. Zelfs Evenimentul Zilei stond er bol van. Toegegeven, ik heb die muziek nooit gepruimd (zeker niet in vergelijking met de oudere helden zoals Led Zeppelin en Deep Purple, of de nieuwere helden zoals Metallica), maar deze media-aandacht ging zover de perken te buiten dat er maar een conclusie overblijft:

Er is een samenzwering aan de gang tussen het internationale industriële complex, ex-communistische krachten, neokapitalisten en de liberale regering. Het volk moet vooral meer en grotere spelen krijgen, want op het brood moet bezuinigd worden. Waar dit toe leidt kan goed samengevat worden met een albumtitel van AC/DC: Highway to hell.

Berichtnavigatie