Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “juni, 2010”

Hé buurman! Joehoe!

Onder het motto ‘Goed nieuws is ook nieuws’ (quote van de te vroeg overleden Fons de Poel) wilde ik u het volgende niet onthouden:

Vanochtend spoedde ik mijn eigen met dochterlief in de armen geklemd naar de crèche. Er hing regen in de lucht, en hoewel het op loopafstand is weet je het nooit met die exotische hoosbuien hier. Er passeerde mij een autootje, dat even verderop stopte. Ik zag uit mijn ooghoek de bestuurder uitstappen en met zijn ochtendgymnastiek beginnen. Of, wat deedie eigenlijk? Het leek bij nadere beschouwing meer op wenken. Maar naar wie gebaarde die man? Ik keek achter me. Niemand te zien. Ik keek nog eens naar die man: wacht eens, was dat niet…

Wat bleek: het was een buurman van twee flats verderop die ik twee keer in m’n leven gezien had. Hij wilde ons graag een lift aanbieden en had al die tijd staan wenken. Ik verontschuldigde me uitgebreid (Ik had je niet herkend van die afstand!) en zei dat we alleen nog maar de hoofdweg over hoefden en we waren al op de bestemming. Hij liet zich met enige moeite overtuigen en stapte weer in het autootje.

Zo hufterig als onbekenden kunnen doen hier – zodra je de grens van totale anonimiteit bent overgestoken naar ongeacht welke vorm van kennismaking zijn mensen altijd zeer hulpvaardig. Hulpvaardigheid, ja dat is toch echt wel wijdverbreide eigenschap hier.

Overig nieuws: afgelopen weekend ben ik zowel naar Metallica als naar Rammstein geweest (plus Megadeth, Slayer en Alice in Chains, in het kader van een metalfestival te stede). Organisatie: zeer goed. Bands: zeer goed. Versprekingen Boekarest/Boedapest door bands op podium: slechts 2. Mede-festivalgangers beschouwden het als compliment toen ik gedachtenloos opmerkte: ‘Je hebt niet eens door dat je in Roemenië bent!’

Het mag geen naam hebben

Het is dezer dagen volop herdenken geblazen van de gewelddadige ontruiming van het Universiteitsplein in 1990. Ion Iliescu, de aartsschurk, gevierde éminence grise van de sociaal-democraten en zeer waarschijnlijk hoofdschuldige aan de gebeurtenissen, staat weer eens in de schijnwerpers. Familie van de slachtoffers is 20 jaar na dato nog wanhopig op zoek naar de waarheid, Iliescu publiceert zijn memoires. Kenmerkend voor Roemenië dat zo’n man vrolijk rondloopt – er heeft hier geen postrevolutionaire zuivering of verzoening plaatsgevonden, dus de revolutie en de ontwikkeling van het land sindsdien zijn voor veel Roemenen onverwerkte problemen.

Hoofdrolspeler in dat recente verleden is de kliek van invloedrijke personen en hun families, wier politieke partijen elkaar afwisselen aan de macht. De huidige regering-Boc heeft net een motie van wantrouwen overleefd vanwege de bezuinigingen, maar als je zag hoe huichelachtig verontwaardigd de politieke oppositie tekeer ging (“De regering bestaat uit idioten!”) zou je bijna denken dat ze zichzelf onschuldig achten aan twintig jaar wanbeleid. Zo niet, dan zijn het toch uitstekende acteurs…

Het klopt natuurlijk wel dat het moeilijke tijden zijn. Een journalist verzuchtte “Het lijkt wel of alle crisis uit de rest van Europa nu hier is gekomen”. De Amerikaanse ambassadeur werd door dagblad Evenimentul Zilei geciteerd “Er is behoefte aan een transparant rechtssysteem, zonder corruptie, en aan een regering die rationele en voorspelbare beslissingen neemt.” Commentaar van de krant was, dat ook de Amerikanen er blijkbaar genoeg van hebben.

Maar rationele en voorspelbare beslissingen, dat gaat me toch echt te ver. Dat hebben we in Roemenië helemaal niet nodig. Waar zouden anders de pareltjes blijven zoals uit een krantenbericht dat ik las:

De dienst begraafplaatsenbeheer heeft 85.000 euro uitgetrokken voor mobiele wooncontainers voor de werknemers van de begraafplaatsen. De directeur gaf als reden aan, dat de arbeiders die de graven scheppen en het begeleidend personeel voor begrafenissen tot ’s avonds laat moeten werken, in plaats van tot de CAO-tijd van 16.30. Waarom dan? Nou, dat komt door de moslims en de zigeuners. Die willen namelijk altijd na zonsondergang worden begraven.

Desgevraagd verklaren meerdere lokale moslimleiders dat dat onzin is. Moslims moeten juist vóór zonsondergang worden begraven! En de zigeuners dan? De vereniging van Romi is verontwaardigd: Dit is ongehoord! Het klopt dat bij onze begrafenissen altijd een fanfare is, maar dat gebeurt nooit ’s nachts. In de eerste plaats vinden veel Romi het eng om ’s nachts op een begraafplaats te komen, en in de tweede plaats: de meeste Romi zijn Roemeens-orthodox!

Dat is toch prachtig. Laatst begon de minister van Binnenlandse Zaken over een nieuwe lening van het IMF, maar die van Financiën gaat erover en ontkende in alle toonaarden. Weg met de gesloten rijen en regeringen die met een stem spreken. Dit is veel leuker! Ik houd u op de hoogte…

Firea versus Boureanu

In de online editie van dagblad EVZ las ik vandaag het verslag van een televisie-uitzending van gisteravond. Een heethoofdig parlementslid heeft flink zitten ruziën met de presentatrice van een praatprogramma, waar hij in optrad. Dit soort taal hoor je niet iedere avond op TV, zelfs niet in het verbaal bloemrijke Roemenië.

Een klein stukje uit de transcriptie heb ik even vertaald. Gewoon omdat het mij zo mooi exotisch voorkomt. Bovendien heb ik er oprecht bewondering voor hoe mensen dit geheel onvoorbereid en vol overgave te berde brengen.

Gabriela Vrânceanu Firea: Maar meneer Boureanu, wat hebt u dan gegeten? Hebt u soms iets verkeerds gegeten voor de uitzending?
Cristian Boureanu: Ik weet het niet. Ik hier bij jullie iets gegeten. Op tafel stond wat u hier iedere avond eet.
Gabriela Vrânceanu Firea: Iets van de grond misschien? Of iets uit het toilet? Heeft u dan geen enkele gêne?
Cristian Boureanu: Wat stelt u mij onbeschofte vragen! Ik verlaat de uitzending niet, dat u het even weet. Ik blijf hier zitten, ik glimlach vriendelijk en stel u de vraag, of u weleens aan de heer Tăriceanu heeft gevraagd wat hij met die geïnvesteerde drie miljard…
Gabriela Vrânceanu Firea: Meneer Boureanu, hebt u uw temperatuur opgenomen? Misschien heeft u koorts!
Cristian Boureanu: Nee, ik heb geen koorts. Ik voel me prima en ontspannen. Ik kijk u aan, ik stel wat vragen en stel vast dat u daar niet tegen kunt.

Gabriela Vrânceanu Firea: En degene die gezegd heeft dat u die jongen bent met snot in z’n haar had gelijk.
Cristian Boureanu: Gaat u me nu beledigen? Heeft u minnaar dat soms gezegd?
Gabriela Vrânceanu Firea: Mijn minnaar? En wat te denken van uw minnares, uw bedrijven? Ik vind het ongelooflijk…

Kleintjes

Wie een beetje van Roemenië weet, kent natuurlijk de ‘mici’ of ‘mititei’, een van de nationale culinaire symbolen. Boze tongen beweren dat het op de hele Balkan bij het volksvoer hoort, maar dat is natuurlijk een vuile leugen. Nee, mici (of mititei – beide woorden betekenen ‘kleintjes’) vormen het hart van de Roemeense voeding en daarmee van de Roemeense ziel. Bovendien zijn ze enorm lekker, en makkelijk klaar te maken. Je moet wel bijzonder je best doen om op de barbecue de mici (of mititei) te laten mislukken. Beetje mosterd erbij, etc.

Alleen, ze zien er zo onappetijtelijk uit. Wie wel eens mici (ofwel mititei) in het wild heeft gezien slaat, zeg maar, niet meteen steil achterover van de visuele aantrekkelijkheid. Dit voluptueus gekruide voedselproduct lijkt, als men het zonder context in beschouwing neemt, meer op een… kijkt u zelf maar.

miciIk bedoel, als u het op de stoep ziet liggen, trapt u er niet in. Maar met deze revelatie hebben we volgens mij meteen een fundamenteel probleem van de Roemeense samenleving blootgelegd.

Veel Roemenen zijn namelijk niet erg te spreken over Roemenië. Ze lopen rond met emigratieplannen of hebben zich in moedeloze berusting maar beperkt tot het doppen van uitsluitend hun eigen boontjes. Desgevraagd verklaart menig Roemeen dat het hier een shitland is.

Ik zeg dan: logisch, met zo’n object als nutritieve volksziel. En de oplossing is heel eenvoudig (als je het eenmaal weet). We geven die Serviërs gewoon hun mici (mititei) die ze toch al claimen als hun eigen, zijn we hier in Roemenië verlost van deze erfenis met een luchtje, en kan de wederopbouw eindelijk beginnen!

Berichtnavigatie