Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “oktober, 2010”

Ondertussen in China

Aangezien ik een Geautoriseerde Fysieke Persoon ben (Roemeens equivalent van zzp-er) moet ik mij verplicht verzekeren tegen de oude dag (pun intended). Die verplichting blijkt te gelden sinds 2002 maar ik weet het pas sinds vorige week. Dat komt zo:

De regering had vanwege geldzorgen bepaald, dat zzp-ers en mensen die leven van de inkomsten uit auteursrechten (die laatste categorie is zeer omvangrijk en telt met name schoonmaaksters en taxichauffeurs, maar over dat fenomeen wellicht een andere keer), dat al die 500.000 mensen dus vanaf 1 juli 10,5% van hun bruto inkomen moesten afstaan aan de pensioenkas. Dat besluit veroorzaakte enorm rumoer en gigantische chaos vanwege grote onduidelijkheid over de bijbehorende administratieve verplichtingen, zodat de regering weer in zijn schulp kroop en (in ieder geval voor mij als geautoriseerde persoon) de verplichting weer heeft opgeheven. Toen ik met blij gemoed mijn laatste papierwerk met betrekking tot die regeling ging inleveren bij de pensioenkas bleek dat ik – uiteraard – nog niet van de problemen af was. Er was namelijk al een bestaande wet volgens welke etc. Groot voordeel ten opzichte van het hierboven beschreven ter ziele gegane regeringsinitiatief: Je moet 33,33% van je inkomen aan pensioenpremie afdragen, maar je mag ZELF WETEN op basis van welk inkomen die premie moet worden afgedragen. Dus als ik geen zin heb om bij te dragen aan het pensioenstelsel hier kies ik een inkomen van 1 leu. En betaal ik 33 bani per maand.

Zoals trouwe lezers weten, draagt hier te lande het Casa de Pensii zorg voor de pensioenen. In Boekarest is het in een nieuw maar toch afbladderend kantoorgebouw gevestigd, waarbij alles erop is ingesteld om het de pensioencontribuant of -gerechtigde zo moeilijk mogelijk te maken. Onvindbare loketten, rijen die door elkaar lopen, overal bordjes met inlichtingen behalve de inlichtingen die jij nodig hebt, formulieren die alleen bij de kopieerwinkel aan de overkant te krijgen zijn en medewerkers die elkaar vrolijk tegenspreken.

Zo was ik bij ‘kamer 2’ geweest en had ik van een patat etende medewerkster een lijstje gekregen met aan te leveren documenten voor mijn pensioendossieraanvraagdossier en stapte ik welgemoed (naïef natuurlijk) met de gevraagde documenten onder de arm naar binnen. Na enig wachten bij sector 3 bood de mevrouw van sector 5 aan me te helpen, en kreeg daar al snel spijt van. Er waren namelijk 3 grote problemen:

Probleem 1:  Loondienst. Het eerste jaar in Roemenië heb ik bij een bedrijfje gewerkt, dat al die tijd gegevens heeft doorgegeven aan zowel de Arbeidsinspectie als de Pensioenautoriteit. Maar wie denkt dat alle gegevens vervolgens bij de pensioenautoriteit in een database staan, vergist zich lelijk! Dus ik moest mijn oude arbeidscontract en ontslagbesluit thuis gaan opduikelen. Was me tevoren niet verteld.

Probleem 2: Verblijf. Om te bepalen over hoeveel tijd ik pensioenpremie moet betalen met terugwerkende kracht (maakt niet uit, als je toch zelf mag weten hoeveel je betaalt) moest men weten hoelang ik al in Roemenië gevestigd ben. Dat weet alleen de immigratiedienst en die geven bewijsjes af waar niet op staat hoelang je al in het land bent, maar alleen wanneer het bewijsje is afgegeven (daar kunnen maanden tussen zitten). De immigratiedienst had ik nog vers in het geheugen, want de papierboel die ik daar moest regelen voor een eenvoudige adreswijziging maakt van Kafka kinderspel. Dus ik begon in mijn wanhoop op luide toon te verkondigen dat als de overheid mijn gegevens vastlegt ik toch niet iedere keer zelf die gegevens weer moet aanleveren? Waarop alle lokettistes in koor antwoordden dat ze wisten dat het niet best was, maar dat dat nu eenmaal de situatie in Roemenië was. Eentje stelde zelfs voor dat ik alle loketdames mee terug zou nemen naar Nederland, in plaats van zelf hier te blijven.

Probleem 3: Persoonsverwisseling. Het bleek dat in de administratie van de Pensioenautoriteit onder mijn burgerservicenummer nóg iemand stond ingeschreven, een zekere heer Ma uit China. Gelukkig was dat ter plaatse te verhelpen: ik moest naar kamer 54 en daar heeft de IT-dienst de heer Ma vakkundig en zonder een centje pijn gedelete.

Kortom: alles is mogelijk in Roemenië en we gaan nog lange niet naar huis.

Lagere BTW voor voedsel…oh nee, toch niet

Gisteren heb ik kennis gemaakt met de eminente Roemeniëkenner Jan Willem Bos, een aangenaam causeur die zo tien blogs zou kunnen vullen als hij er zin in had. Aan het eind van het gesprek hadden we het nog even over de Roemeense politiek, en hoe interessant (of niet) die is.

Interessant is misschien niet het goede woord. Ik zou eerder zeggen: vermakelijk. Zojuist zag ik namelijk op het staatsjournaal dat bij een stemming van gisteren in het parlement alle leden van de regeringspartij plus een aantal ministers van die partij (ik weet eerlijk gezegd niet of die nou een dubbelfunctie hebben als parlementariër of gewoon stemrecht vanwege hun ministerschap), al die luitjes dus, VOOR een wetsvoorstel hebben gestemd waar de regering (en ook leibandhouder IMF) TEGEN zijn.

Vandaag dus hilariteit alom. Het bleek allemaal te komen omdat de vervangend fractievoorzitter de verkeerde steminstructies had gegeven aan zijn collegae. Iets met duim omhoog of omlaag, stel ik me voor. Deze ongeveer 100 parlamentariërs hebben vervolgens als één man het verkeerde knopje ingedrukt. Heerlijk, die partijdiscipline. En uitzonderlijk, want meestal hoor je van dissidenten die vrolijk bij iedere opiniepeiling naar de winnende partij overlopen.

De lat

Vanmorgen was ik op weg naar het pakjespostkantoor (want je kan pakjes van buiten de EU niet bij ieder postkantoor ophalen, alleen bij kantoren met een ‘douanefunctie’. Wat grieperig, dus met de auto. Nog niet koud vertrokken werd ik ingehaald door een politieauto zonder zwaailicht of sirene, maar hij reed zeker 60 (je mag daar vijftig, maar iedereen rijdt zo hard mogelijk op die plek). Ik zag dat de politieman achter het stuur met een hand zijn telefoon op zijn oor klemde. De politieauto reed op onverschillige wijze langs een drietal auto’s die geparkeerd stonden onder een bord dat je daar niet mocht stoppen, en accelereerde bij het naderen van een zebrapad, zodat de voetgangers die daar wilden oversteken voor eigen welzijn een stapje achteruit deden. Ik heb het nummerbord van die auto helaas niet kunnen noteren.

Nadat ik me enige tijd had opgewonden, herinnerde ik me dat ik op Nederlandse websites ook regelmatig nieuws zie over wildplassende, te hard rijdende of telefonerende agenten. Sterker nog, ik ben in Utrecht ook wel eens bijna van de sokken gereden door een politieauto. Word ik daar ook boos om? Eigenlijk niet. Waarom dan niet? Misschien omdat ik er in Nederland automatisch vanuit ga dat, hoewel politieagenten ook mensen zijn, dit in het algemeen niet voorkomt. En omdat ik in Roemenië denk van: je hebt al een slecht imago, dat vaak ook nog wordt bevestigd, en dan is iedere fout er een te veel. Vooral als die fout ook nog eens makkelijk te voorkomen is.

Dus eigenlijk leg ik de lat voor Roemeense overheidsfunctionarissen hoger dan voor Nederlandse. Terwijl ik tegelijkertijd minder hoge verwachtingen heb – gezien de resultaten uit het verleden – van diezelfde overheidsfunctionarissen. Of heb ik last van een Westers superioriteitscomplex? Misschien is het handiger om me wat minder druk te maken en blij te zijn met de dingen die wel goed gaan…of gebeurt er met zo’n houding helemaal niets meer?

Die immigranten ook altijd met hun dilemma’s…

Berichtnavigatie