Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “november, 2010”

Kafka, ga in de zandbak spelen!

Uit een van Roemeniës kwaliteitskranten (Evenimentul Zilei) van 23 november 2011 het volgende bericht, in een serie over wederwaardigheden bij justitie.

In vrije vertaling: Een 67-jarige inwoonster van Boekarest probeert sinds 2001 tevergeefs weer in bezit te komen van een eenkamerappartementje dat van haar vader is geweest. Die had het appartementje in 1949 gekocht, maar het was door de communistische overheid in 1950 genationaliseerd. Na de revolutie van december 1989 moest de vrouw nog 11 jaar wachten (op Wet 10/2001) om te kunnen proberen het appartementje terug te krijgen. Een antwoord op haar in 2001 gedeponeerde en geregistreerde aanvraag is echter nooit gekomen.

Hof van Beroep Boekarest, vml Paleis van Justitie

Uiteindelijk heeft de oudere vrouw zich gewend tot de Rechtbank Boekarest. Deze heeft in 2005 vonnis gewezen waarin de gemeente verplicht werd om het appartementje terug te geven. De gemeente heeft echter beroep aangetekend. Het Hof van Beroep Boekarest heeft het eerdere vonnis vernietigd omdat de Rechtbank Boekarest niet bevoegd zou zijn om zich over de zaak uit te spreken.

Zodoende kwam het dossier terecht bij de Arrondissementsrechtbank van Sector 5 in Boekarest. Het proces begon opnieuw. De Arondissementsrechtbank Sector 5 heeft de vrouw opnieuw gelijk gegeven, waarna de gemeente opnieuw in beroep is gegaan. De Rechtbank Boekarest heeft de uitspraak echter bevestigd.

De gemeente heeft zich toen opnieuw gewend tot het Hof van Beroep Boekarest, dat deze keer tot de conclusie kwam dat niet de Arondissementsrechtbank Sector 5 bevoegd was om in eerste instantie een uitspraak te doen in het geschil, maar de Rechtbank Boekarest.

De zaak is opnieuw gestart bij de Rechtbank Boekarest…

Bent u er nog? Het vervolg van de zaak was dat tot aan het Hof van Cassatie aan toe de bejaarde vrouw gelijk kreeg, maar de gemeente Boekarest vertikt het gewoon om uitvoering te geven aan de rechterlijke uitspraak. Inmiddels heeft de vrouw maar een civiele zaak aangespannen en eist een vergoeding voor geleden schade wegens het niet kunnen profiteren van de inkomsten (huur) van het appartementje.

…Dus ik vermoed dat het proces nog wel een paar generaties gaat duren 🙂

 

Steaua-Utrecht: 3-1

Aangezien FC Utrecht op bezoek kwam in ons Boekarestse stadje B. had vriend Marius het idee gekregen om de wedstrijd eens te gaan bekijken. Hij wist dat ik historische banden heb met Utrecht en dat ik nog nooit in het Ghencea-stadion was geweest.

Marius zelf is fan van Dinamo, de aartsvijand van Steaua, maar hij had zich over zijn afkeer heengezet en uit zelfbescherming zijn eigen clubkleuren thuisgelaten. Want Steauafans kunnen daar niet om lachen. We namen de metro tot aan Crângași, vanuit ons deel van de stad al een heel end, en toen ging het nog een tijd met de sneltram door de wijken Militari en Drumul Taberei naar Prelungirea Ghencea, aan de uiterste westkant van de stad. Drumul Taberei betekent Weg naar het kamp, een verwijzing naar de Roemeense opstand tegen de Turken in de 1820’er jaren onder Tudor Vladimirescu, die opstandelingen hadden daar hun kamp opgeslagen.

Het stadion van Steaua is het grootste van de stad (tot het Nationaal Stadion wordt heropend in 2011) en wordt door de club gehuurd van het Ministerie van Defensie. Vroeger was Steaua de voetbalclub van het leger, maar sinds een tijd is controversieel zakenman en Europarlementariër Gheorghe (‘Gigi’) Becali patroon van de club.

Het stadion is buiten het zicht van de camera’s op het veld een afbrokkelende betonhoop, met doorkijkjes naar sinistere ondergrondse ruimtes, verroest hekwerk en verveloze metalen objecten. Het hielp niet dat de wedstrijd om 10 uur ’s avonds pas begon.

De wedstrijd had een visueel aantrekkelijk begin, toen de harde kern van Steaua liet zien wat je allemaal ongezien aan vuurwerk het stadion in kunt brengen. De wedstrijd kon een minuut of vijf niet doorgaan, maar iedereen leek het pyrotechnische optreden normaal te vinden. Ik ga nooit naar het foebelen, dus ik ben niks gewend.

Utrecht was in de eerste helft beter maar verzuimde voldoende te scoren. In de tweede helft was de concentratie weg en scoorde Steaua prompt twee keer, waarna Utrecht het niet meer op kon brengen om structuurvoetbal te spelen. Ik zat midden tussen de Steauafans en zag aan de overkant van het veld een honderdtal Utrechters stilletjes voor zich uit staren. Dat was toch wel een beetje zielig. Maar om niet levend gekookt te worden onthield ik mij van verbaal of gesticulant commentaar, dus mijn sympathiemoment is waarschijnlijk niet gezien en onopgemerkt gebleven.

A man holds a leaflet with a picture of late communist dictator Nicolae Ceausescu as media and members of the public gather around his freshly dug up grave in the background at the Ghencea cemetery in Bucharest, Romania, Wednesday, July 21, 2010.

Totally unrelated: De bekendste bewoner van begraafplaats Ghencea, in de buurt van het stadion

No Soup For You

Een willekeurige aflevering uit de serie die leven heet: Ons appartementje is bijna overal mooi opgeknapt, maar naast de voordeur hangt een lelijke oude vieze en niet bij de rest passende meter voor KwH plus stoppenkast.

Daar wilden wij iets overheen hangen en naar verluid kan je in Roemenië voor weinig centjes meubels op maat laten maken. Wij bellen met de firma ‘Ik wil meubels‘. Uitgelegd wat er ongeveer de bedoeling was. De meneer zou wel even langskomen. Een paar dagen later belde inderdaad ‘Christi van de meubels’ dattie kwam opmeten, en zo gebeurde. Na enige afwegingen, voornamelijk over de onmogelijkheid van het maken van ronde kastjes, kwamen wij tot een vergelijk en ik zou per tillefoon de kosten vernemen.

Geen telefoontje kwam, dus een weekje later belde ik zelf eens. Oh bent u het. Ja ik was het telefoonnummer kwijt. Dat kan natuurlijk gebeuren. De prijs was voor weinig en hoe ging het proces nu verder? Ik moest langskomen om het voorschot te betalen, en dan ging de timmerwerkplaats aan de slag.

De burelen van de firma Ik wil meubels zijn gevestigd in een nieuwbouwcomplex met de mooie naam Asmita Gardens. Het gaat om een aantal foeilelijke Bijlmer-woontorens op een prachtlokatie aan de Dambovita, met een fenomenaal uitzicht. Aan de kant van de rivier is een ingang tot het complex, maar daar mag je niet in want die is van een concurrerende projectontwikkelaar die ruzie heeft met de ontwikkelaar van de andere helft.

Ik belde dat ik langs zou komen en dat was prima. Of ik nog wel even de hoogte van het kastje wilde doorgeven want dat stond niet in de aantekeningen. Toen ik aankwam was de boekhoudster net weg, dus konden er geen kwitanties worden gegeven van het voorschot. Dat ruikt steevast naar bedrog, maar aan zo’n klein bedrag kon ik me geen buil vallen. Bovendien: goed humeur dus ik denk ik maak er een lolletje van. Maar dat kon meneer Ik wil meubels niet waarderen. En toen ik vervolgens vriendelijk glimlachend zei dat het wel grappig was dat hij mijn telefoonnummer en de hoogte van het kastje kwijt was geraakt, keek hij zó dreigend dat ik meteen wist aan wie hij me zo sterk deed denken: de Soup Nazi!

Berichtnavigatie