Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “januari, 2011”

Mavrocordat’s misser

Tentamentijd hier in Boekarest, en dat betekent maar een ding: Memorize first, ask questions later. Moderne didactische methoden zijn aan een groot deel van het Roemeense docentenkorps niet besteed – en ik denk dat veel Nederlandse docenten nog jaloers zouden zijn ook.

Daarover wellicht een andere keer meer, nu een interessant stukje geschiedenis van Roemenië. Gebaseerd op mijn lesmateriaal, dus als het niet waar is is het niet mijn schuld.

Constantin Mavrocordat was in de 1740-er jaren Heer van achtereenvolgens Muntenië en Moldavië, twee van de drie delen van het huidige Roemenië. Transylvanië was toendertijd in Oostenrijkse handen. Zijn onroemeense naam ligt aan het feit dat hij een Griek was: De Turkse sultan – toen de baas in ’t land – benoemde in de achttiende eeuw graag etnische Grieken als chef in zijn Roemeense vazalstaten.

Constantin Mavrocordat (from romanianstudies.org)Deze Mavrocordat kwam in 1740 op het lumineuze idee om een grootscheepse hervorming door te voeren op bestuurlijk gebied. Dit ter modernisering van het altijd nog feodaal ogende land. En passant liet hij in de wetgeving opnemen dat de horige boeren niet meer mochten verhuizen en extra belastingen in de vorm van een hoeveelheid arbeid moesten opbrengen. Hoeveel die arbeid was stond er niet bij, zodat de edelen/landeigenaren (‘boieri’) de verplichtingen eindeloos konden opschroeven.

Uit angst voor deze dwangarbeid namen veel boeren de benen: Bij de volkstelling een aantal jaar na de bewuste maatregel bleek, dat 50% van de belastingplichtigen was gevlucht.

Dat was toch al te gortig, want de hele economie raakte ontwricht. Dus besloot Mavrocordat tot een nieuw decreet. Alle boeren die waren gevlucht mochten terugkomen, konden zich vestigen waar ze wilden en hoefden zes maanden geen belasting te betalen.

De effecten waren echter omgekeerd aan wat de heerser beoogd had: Aangezien er nergens stond wat de situatie van de achtergebleven boeren was, gingen ook die op de vlucht om later na terugkeer van de amnestieregeling gebruik te kunnen maken.

Dubbel probleem dus. Inderhaast moest Mavrocordat een aantal maanden later een nieuw bevel uitvaardigen waarin hupsakee iedereen zijn vrijheid mocht kopen voor 10 daalders. Zodoende staat deze man uiteindelijk toch nog positief in de boekjes, wegens afschaffing van de lijfeigenschap. Zo zie je maar weer, duidelijke regels zijn geen overbodige luxe :).

Ben even studeren

Rechtenfaculteit Boekarest, aula magna

Zo, maandje vrij genomen van de baas vanwege studeren. Gelukkig mocht het: Mijn baas is de beste, en ik zeg dat niet zomaar. Het zal rond midden februari duidelijk worden in hoeverre mijn rechtenstudie-idee geëvalueerd kan worden, want dan zijn de cijfers van het eerste semester bekend. De komende vier weken zit ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gebogen over Romeins recht, algemene rechtstheorie, geschiedenis van het Roemeens recht, inleiding civielrecht, inleiding staatsrecht, inleiding politicologie en organisatie der juridische beroepen.

Een aardigheidje alvast: we hebben een docent die ons bedreigd heeft met uitsluiting van de studie als we met een mobiele telefoon de tentamenzaal betreden. Ook uitgeschakelde telefoons vormen aanleiding tot exmatriculare.

Inspiratietechnisch hoop ik overigens dat deze man nog veel vakken gaat geven, want deze docent eist ook van de studenten dat ze opstaan wanneer hij de collegezaal binnenkomt. Afgelopen keer ging het zo: iedereen druppelde rond de aanvang om 8 uur ’s morgens (sic!) binnen, meneer draafde een half uur na aanvangstijd van het college de zaal in, observeerde met een half oog het aarzelend opstaande publiek en zei tegen het plafond: ‘Zijn jullie soms nog niet wakker?”

Ook bij vragen moet je eerst opstaan. Toen een gedistingeerde heer met grijs haar en bril – ook een medestudent, nietwaar? – wilde vragen hoe het zat met de definitie van tutela door de juris consultus Paulus, werd er voorzeker niet geantwoord voordat hij zijn vraag staande had gesteld. Ook kauwgom en het medenemen van flesjes water leiden ausnahmslos tot verbaal hellevuur.

Enfin, het tentamen is komend weekend. Ik laat u weten wie er het laatst lacht.

Vroeg of laat wordt het weer vroeger

Het begin van het jaar is voor mij een mooi moment om kindse genoegens te herbeleven. Uit een berg LP’s die mijn ouders weg wilden doen heb ik in de kerstvakantie eentje van Alfred J. Kwak (de voorstelling van Herman van Veen met het Residentiekwintet) gevist. Na thuiskomst moest onze driejarige schurk daar natuurlijk meteen aan geloven. Dus wij met een kopje thee geluisterd naar alle liedjes en Hermans grapjes, tot mijn grote vreugde. Dochterlief ging zelf maar thee zetten met haar servies.

Een andere activiteit uit mijn kindertijd is het lezen van teksten op levensmiddelenverpakkingen. Wij mochten vroeger nooit lezen aan tafel, maar de leesverslaving die ik toen al had dwong me tot het mechanisch lezen van het cornflakespak tot ik de tekst uit mijn hoofd wist.

Dankzij deze verslaving heb ik vandaag een stukje Roemeense poëzie ontdekt, dat ik u niet wil onthouden. De vertaling is van uw dienaar. Het gaat om zonnebloemolie van het merk Unisol, van de Hongaarse firma Bunge.

‘UNISOL VAN OLIE UIT EERSTE PERSING

gecreëerd uit liefde voor de natuur

De natuur is perfect.

Uit liefde voor de natuur en voor een zo dicht mogelijke

benadering van perfectie hebben wij de enige olie gecreëerd

uit eerste persing, waar Unisol van gemaakt is. Iedere druppel

Unisol respecteert de natuurlijke smaak van de ingrediënten,

zodat jij samen met je familie kunt genieten

van al het beste van de natuur!’

 

…Voordat u begint te schamperen en te smalen: ik geef het u te doen om voor zonnebloemolie een clichéloze aanprijzer te schrijven!

 

Berichtnavigatie