Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “juni, 2012”

Voorpret

De vakantie nadert en bij ons in huis is daarvoor maar één bestemming: de Heimat. Ik heb familie en vrienden erg gemist, en zo hoort het ook. We hebben zoals gewoonlijk al een hoop bezoek aan familie, vrienden, kennissen en bancaire instellingen gepland, zodat het meer op een werkvakantie lijkt. Ik voel me net een bezoekend staatshoofd, al is mijn hoofd alleen hoofd van mijn lijf en leden – zoals de dichter zei.

Het kan zijn dat ik teveel op www.geenstijl.nl heb gekeken de afgelopen maanden, of dat ik een soort Roemeens nieuwscynisme heb opgedaan. Hoe het ook komt, ik heb het gevoel dat Nederland een steeds minder leuk land is sinds wij weg zijn.

Het is een bekend verschijnsel: als je sturende input krijgt, gaat je onderbewuste vanzelf om. Blijkt bijvoorbeeld uit het Telegraaflezerssyndroom.

Het kan ook zijn dat ik niet de bron van bias ben met mijn voorkeur voor sensatieblogs, maar dat de vaderlandse pers in een negatieve trend is geraakt sinds een aantal jaar. Wordt er negatiever gedaan in het nieuws? Wordt er meer gezeurd?

Een mogelijke, objectieve oorzaak kan de economische malaise zijn – toen wij gingen emigreren in 2008 gingen huizen als warme broodjes, bestond er geen werkloosheid en kwam de Kriezus net om de hoek piepen. Maar er zit ook een subjectieve kant aan, van het genre: hoewel de misdaadcijfers dalen, voelen de burgers zich steeds onveiliger.

Er zit maar één ding op: zelf poolshoogte gaan nemen. Tot volgende week!

Wij in de wijk

Iedere stadswijk heeft zijn lokale afbakeningen, waardoor een stad een dorp kan worden. Het wordt vaak van Amsterdam gezegd, dat het zo dorps is. Boekarest lijkt niet echt op Amsterdam (ongeveer drie keer zoveel inwoners, bruto stedelijk product een fractie) maar het kan hier ook echt dorps zijn.

Na een week regen en meer regen in de voorspelling hebben we even een zonrespijt in Roemenië. Het wordt dan meteen tegen de dertig graden, om alle vocht flink weg te stomen voor het weer gaat hozen. Want regenperiodes gaan in Roemenië altijd gepaard met overstromingen van rivieren en riolen.

De zon lokt de burgers uit hun appartementjes. De gekke hollander groet zijn buren, prijst de hoveniersinspanningen van meneer Mihai, sympathiseert met de opgezwollen knie van de overbuurvrouw en gaat boodschapjes plegen bij de buurtsuper (een Belgische keten nota bene).

We hebben hier een echte dorpsgek – een oudere man die, omhangen met moderne elektronica en afwisselend in kostuum of trainingspak – de hele dag over straat loop en in zichzelf praat. We hebben een dorpspomp – tanti Luci kan ons informeren over de meest minutieuze details van het leven aller flatbewoners, hoewel ze bijna de deur niet uitkomt.

Veel buren in onze flat wonen er al sinds het ding is gebouwd midden jaren zestig. Dat komt: onze wijk is aangelegd als arbeidersparadijs. De arbeiders die hem moesten bevolken waren groepsgewijs uit hun huizen gezet bij het gereedkomen van een nieuwe flat, waarna de huizen konden worden platgemaakt en er weer een nieuwe flat kon verrijzen. Veel buren kennen elkaar dus nog van vóór de bouw van de flat, toen ze nog ieder hun eigen huis hadden.

Tot slot hebben we ook de dorpsrust. Af en toe blaft een hond of klinkt de roep van de oud-ijzerkoopman, maar autoverkeer of andere moderne dingen horen we hier nauwelijks. Zodoende kreeg ik een aangenaam urbaan gevoel, toen gisterochtend om 8 uur iemand besloot tot leven in de brouwerij met behulp van een autostereo en Highway to hell van AC/DC.

Berichtnavigatie