Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Archief voor de maand “januari, 2015”

Contrasten, aflevering 3854

borrowed from simplybucharest.ro

borrowed from simplybucharest.ro

from rezistenta.net

Brokkelig huis op Calea Dudesti. Courtesy rezistenta.net

Hoewel ieder land uiteraard een land van contrasten is, heeft Roemenië lekker de meeste. Op weg naar mijn nieuwe werk (voor 3 dagen in de week ben ik senior consultant in productontwikkeling bij Wolters Kluwer) kom ik eerst door een communistisch flatlandschap, vervolgens langs een verpauperde zigeunerbuurt waar de kapitale villa’s al sinds 1948 geen verfje meer hebben gehad, langs een winkelcentrum waar je Calvin Klein-spijkerbroeken van 150 euro kan kopen (minimumloon: 200 euro), over de rivier, weer een vooroorlogse wijk maar dan wat beter opgeknapt, dan achterlangs bij het paleis van de Metropoliet, voorbij het industriële erfgoed (instortingsgevaar!) en dan ben ik er:

Aan een brede, nieuw aangelegde weg met 2 rijstroken heen en 2 terug liggen links wat brokkelige panden en morsige bedrijfsterreinen, en rechts is braakland zover het oog strekt. Helemaal braakland? Nee, er is één kantoorkolos die de strijd met de elementen voert, een groenglazen ode aan het kapitalisme. Deze kantoorflat luistert naar de naam Green Gate. Een paar kilometer verderop staan er tientallen, maar in deze buurt vlak ten zuiden van het paleis van Ceausescu is het de enige in zijn soort. Wij bezetten de zesde etage met een prachtig uitzicht over de stad.

Geeft niet, wasstraat om de hoek

Geeft niet, wasstraat om de hoek

De lokatie is alleen wat ver van de metro (zeker 20 min. lopen) en er zijn geen parkeerplaatsen. Er zijn zeg maar 20 parkeerplaatsen achter het pand, en een parkeergarage onder het pand. Die parkeergarage schijnt zo aan de prijs te zijn qua huur, dat bedrijven alleen voor hun management parkeerplekken hebben geregeld. Om het pand heen is een flinke lap grond, waar men een grasveldje heeft aangelegd en een soort kiezelstrand. Maar geen parkeerplaatsen. En aangezien er iedere dag honderden werknemers hun auto kwijt moeten, staan die op de stoep. Bovenop de fietsstrook. En als je na half negen komt, moet je uitwijken naar elders in de wijk of een soort baggerveldje naast de flat.

Dat baggerveldje verandert bij regen in een modderbad en ziet er dan uit zoals op de foto onder. Je begint dan een beetje te begrijpen waar het parkeerprobleem vandaan komt. Dat er een probleem is in de oude stad, die gebouwd is toen er nog geen auto’s waren, soit. Dat er een probleem is in de communistische wijken, voor een tijd dat je jaren op de wachtlijst stond voor een auto, okee. Maar dat er in fakking 2015 niet fatsoenlijk bij je werk geparkeerd kan worden is gewoon flut.

En dan zit je daar dus in het kraakheldere pand met klimaatregeling, kantoortuin en graties koffie (het restaurant op de begane grond bezorgt pizza aan je bureau). En dan kijk je uit het raam: een gezellig rommeltje van ouwe huisjes, net aan de sloophamer van Ceausescu ontsnapt, en wat ouwe fabriekjes waarvan sommige zijn omgeturnd tot kantoren of zalencentra. Ik moest vanmorgen een heel eind lopen van de auto naar kantoor (ons Fordje is niet blubberproof). Onderweg zag ik óf snelle jongelui met een oortje en hippe kleren, óf mismoedig voortschuifelende oudjes op weg naar de markt.

 

Telefoon

Vandaag zijn het eens geen parlementsleden of burgemeesters, maar de volledige politietop van de provincie Timiș die zijn gearresteerd voor corruptie. Voor de broodnodige Roemeense afwisseling, zullen we maar zeggen. Want bij al dat gearresteer wil je natuurlijk ook weleens wat anders. Zonder dollen is Roemenië overigens kampioen politici en functionarissen veroordelen – daar kunnen andere landen nog wat van leren. De corruptie mag in Roemenië endemisch en systemisch zijn, maar de heelmeesters hebben hun zachte methoden losgelaten. Het is wel de vraag of justitieoptreden genoeg is om potentiële corruptelingen af te schrikken, maar er worden tenminste resultaten geboekt.

Roze toiletgebouw in park Titan. Bron: www.gandul.info

Roze toiletgebouw in park Titan. Bron: http://www.gandul.info

Hierdoor – of misschien juist ondanks deze ontwikkelingen – gaan steeds meer Roemenen zich druk maken om dingen waar ook Nederlanders zich druk om maken: scheve stoeptegels, gebrek aan parkeerplekken, hondepoep. Er is een facebookgroep hier in onze wijk die het aftreden van de burgemeester eist omdat deze op kosten van de burger ons mooie park volplempt met sierbestrating, kunstwerken en roze toiletgebouwen.

Dus, en zelf ben ik natuurlijk ook zo’n Hollander die zich opwindt over scheve stoeptegels, terwijl ik dat in eigen land nooit deed.

Toch zou ik het jammer vinden als de gemeente het ineens op de heupen kreeg en de openbare ruimte met smaak en telefooncel2 telefooncel1fatsoen ging inrichten. Dan zou je nooit meer dingen zien als die telefooncel van de inmiddels al twee keer van naam veranderde voormalige nationale telefoonmaatschappij, sinds jaren ontbonden van het vaste net en bij het leggen van nieuwe tegels op de stoep netjes aan de kant gezet. En die staat er dus al tijden. En hij zal ook nog wel even blijven staan.

Het leukste is: tweehonderd meter verder staat er precies zo een.

Parastas

De kerk op strada Batistei. Geleend van wikigogo.org

Komend weekend worden we voor de derde keer peetouders, wanneer de kleine Paul wordt gedoopt. Gelukkig wordt het een klein feestje. Veel Roemenen hebben de neiging om zich enorm in de kosten te steken voor dit soort gelegenheden, om de appearances maar up te keepen. Maar daar hebben Pauls ouders dus niet zo’n last van. Eerst naar de kerk, waar de priester wel is gewaarschuwd dat er een niet-Roemeen peetouder wordt, maar waar we ook een plan B klaar hebben voor het geval ik op het laatste moment wordt geweigerd als naș. Ik mocht laatst bij een huwelijk ook al opeens geen getuige zijn van de ambtenaar, dus we zijn voorzichtig.

En daarna naar het restaurant. Een vriend heeft de pianist en de zangeres geregeld, een tweede heeft de drank gesponsord. Wordt gezellig.

Maar afgelopen weekend hadden we een ander typisch Roemeens evenement in het dorpje Măgura, waar Ana tot haar zesde bij opa en oma heeft gewoond en waar wij in de zomer nog altijd vaak komen. Oma is een paar jaar geleden overleden en overlijdens worden door de familie herdacht met eens in de zoveel tijd een parastas.

Met de buren, Magura januari 2015

Met de buren, Magura januari 2015

De parastas bestaat uit een speciale kerkdienst (op zaterdag) en een maaltijd. De nieuwe priester had er vaart achter gezet, want na een uurtje was de hele bedoening afgelopen. Voedselpakketjes uitgedeeld aan de arme dorpelingen, en toen aan het werk voor het eten. Oma heeft haar hele leven in een kamertje van 2,5 bij 2,5 gewoond en daar hadden we wat buren uitgenodigd om samen met ons te eten en te drinken en herinneringen op te halen aan de overledene. Het grote huis ernaast (niet op de foto) is ’s winters onverwarmd omdat er niemand permanent woont.

In de stad bestaan nog dezelfde tradities wanneer mensen zijn overleden, maar die krijgen daar onwillekeurig een soort komisch karakter. Je voelt je op het Roemeense platteland echt onderdeel van het verleden, omdat de tradities zo naadloos in het leven passen en door iedereen worden gerespecteerd. Niets is stijf, gedwongen of opgeprikt. Alles is vloeiend, natuurlijk en vanzelfsprekend. De dood hoort bij het leven en daar wordt ook niet overdreven somber over gedaan. Zo’n parastas gaat vaak over in een klein feestje ter ere van de overledene. Het Roemeense platteland sterft helaas wel uit, dus het kan zijn dat dit soort tradities na een of twee generaties ook verdwijnen. Dat zou zonde zijn.

 

 

 

Berichtnavigatie