Als familie-uitje gingen we gisteren naar twee van de vele museumpjes in de stad.

Het eerste was een letterlijk afbrokkelend pand op str. 11 iunie nr. 36. 11 juni is de dag waarop in revolutiejaar 1848 een begin werd gemaakt met de onafhankelijkheid van Walachije, een van de drie delen van het huidige Roemenië. Schandalig genoeg wordt dit feit door West-Europese historici genegeerd. Maar er is een straat van en dus is het echt gebeurd.

Het is een museum van de gemeente, maar heeft de ongelukkige naam Colecția de Artă Ligia și Pompiliu Macovei, zodat het op internet moeilijk te vinden is. Gelukkig zit Ana op cultuur, anders hadden we nooit geweten dat het bestaat.

Ook anderen vinden dit museum niet, zodat wij de bewaker aan de straat wakker moesten schudden om ons binnen te laten. De overige twee personeelsleden moesten ook nog even uit hun winterslaap opstijgen maar werden tijdens ons bezoek steeds actiever.

Ligia en Pompiliu Macovei was een echtpaar van hij diplomaat, zij kunstschilder. Tijdens hun werkzame leven woonden zij in het pand wat nu het museum is. In Ceaușescu’s buitenlandse dienst reisden zij de wereld over en verzamelden meubels en porselein uit verre landen. Ondertussen schilderde Ligia de groten na: impressionisten, expressionisten, kubisten en magisch realisten vonden via haar kwast een draai. Aan het eind van hun werkzame leven (1992) doneerden zij al deze spullen aan de Roemeense staat, die de collectie openbaar maakte in het pand waar het echtpaar al die tijd gewoond had.

Maar eigenlijk is vooral het pand zelf het bezoek waard. De buurt waarin het staat, vlak achter de Mitropolie, is heel centraal maar nog niet door opknappers en gentrificeerders overgenomen. De oude tram komt klapperend voorbij de lome stoepen, waar oude bomen de pleisterloze gevels opduwen.

Een paleisje kan je het gebouw wel noemen. Een imposante entree, joekels van vertrekken met vier meter hoge plafonds. Achterin de keuken en kamertjes voor het personeel. Een grote tuin met bijgebouwen. Een echt bordes achter. Alles in zeer slechte staat. De vochtplekken in de muur van de salon kwamen van “een boompje dat uit het dak groeide” en dat inmiddels is verwijderd. Men wacht op geld voor de restauratie. Als de vroegere eigenaar het toch eens had geweten. Een voorname Joodse hoedenmaker heeft het in 1928 laten bouwen. Eind jaren ’40 is het door de communisten genationaliseerd. De Macoveis woonden er als huurders en nu nog is het eigendom van de gemeente.

En verder! Het volgende doel was een museum in een van de duurste buurten van de stad, Dorobanți achter het regeringsgebouw.

Het landkaartenmuseum is de vrucht van Adrian Năstase, die met zijn gedoneerde verzameling oude landkaarten en accessoires een heel fraai pand uit de jaren dertig heeft kunnen vullen. Hoe kwam hij eraan, waarschijnlijk gejat. Năstase is een oud-premier die in 2012 en later nogmaals is veroordeeld voor corruptie. Nu speelt hij mooi weer als eminence grise en dus landkaartenweldoener. In een van de ramen heeft hij zijn zelfverzonnen wapenschild laten zetten.

Maar de kaarten zijn cool en het museum is netjes en de inrichting is redelijk modern. Er is zelfs een puzzelroute voor kinderen en je kon met je pinpas betalen. Wel lag er in een zaal boven een kakkerlak op apegapen, maar een kniesoor.

Hoe het nou precies met Roemenië zat, blijkt voor de Mercators en Blaeus toch niet heel duidelijk te zijn geweest. Pas in de negentiende eeuw kan je duidelijk zien hoe alles topografisch in elkaar stak, want voor die tijd was het allemaal van de Ottomanen en misschien wat minder toegankelijk.

Dit is een kaart uit de jaren 1920, toen bij Roemenië ook de huidige republiek Moldavië (noordoosten), het noorden van de streek Boekovina (nu Oekraïne) en een stuk van Bulgarije (aan de Zwarte Zee) hoorden. Allemaal na de Tweede Wereldoorlog door de Russen gewijzigd.

Oh en qua eten, dat deden wij bij Nor (wolk), een restaurant op de bovenste verdieping van (denk ik) het hoogste kantoorgebouw in Roemenië. Waar de prijzigheid niet door eten of bediening maar wel door het spectaculaire panorama wordt gerechtvaardigd.