Ongeveer een jaar geleden overleed mijn schoonmoeder en in Roemenië wordt een overlijden van tijd tot tijd herdacht door de familie. Dat heet een parastas en krijgt de vorm van een kerkdienst en het uitdelen van eten en eventueel bezittingen van de overledene. Bij ons gaat dat morgen gebeuren in het dorp waar het voorouderlijk huis en het familiegraf zijn.

Het eten moet worden uitgedeeld aan hen die daar behoefte aan hebben, dus arme mensen. Maar mensen die zo arm zijn dat ze te weinig te eten hebben, zijn er op het dorp niet veel meer. Daarom had Ana bedacht het eten aan een tehuis voor alleenstaande bejaarden te geven, dat gerund wordt door een stichting die heel weinig te makken heeft.

Twintig bejaarden en twee nonnen wonen in dit huis. Het staat in Naeni, een klein dorpje in de heuvels tussen de wijngaarden van het wijngebied Pietroasele.

Ana moest koken voor de mensen (buren, de priester) die bij ons thuis op het dorp komen eten, dus ik met een auto vol eten naar Naeni.

Prachtige vergezichten, rustieke huisjes, spelende kinderen, keuvelende oudjes: net als in de film. Dit stuk van de provincie Buzău heeft terecht toeristisch appeal. Er zijn wijntours, luxe spa-arrangementen in het oude kuuroord Monteoru vlakbij, prehistorische nederzettingen, mountainbiketochten en andere leuke dingen voor stadsmensen. Of de keuvelende oudjes er iets mee opschieten is vraag twee, maar ik was onder de indruk van hoe mooi alles eruit zag. Roemenië heeft prachtige nazomers in september en oktober, wanneer het nog lekker warm is en de bossen langzaam beginnen te verkleuren.

Vooruit, nog één: