Ana’s ouders hebben destijds voor haar een eenkamerflatje gekocht, een studio zoals ze dat noemen, of in het Roemeens een garsonieră (van het Franse garçonnière neem ik aan). In ons eerste Boekarestse jaar hebben wij daar ook gewoond. Er is geen afzonderlijke slaapkamer, dus je slaapt in de woonkamer. Badkamer en keuken zijn wel apart, en er is nog een balkonnetje en een halletje. Alles bij elkaar 30 m2.

Dat flatje hebben we daarna altijd aangehouden en verhuurd. Het flatgebouw waar het in is telt nog 99 precies dezelfde flatjes. Dit gebouw is inmiddels van binnen en van buiten gerenoveerd en geïsoleerd. De stoep ervoor is opnieuw gelegd en van boompjes voorzien. De gemeente heeft de afvalcontainers en de parkeerplaatsen aangepakt. Het geheel ziet er een stuk beter uit dan vroeger.

De bevolking van het flatgebouw is in de loop der tijd van samenstelling veranderd. Vroeger waren het vooral ouderen met een klein pensioentje en jonge gezinnen met een laag inkomen. Die wonen er nu minder. Het welvaartspeil is gestegen, het aantal gezinnen dat in één kamer moet wonen is gedaald. Veel jonge gezinnen wonen nu in de nieuwe flatwijken aan de randen van de stad.

Hun plaats is ingenomen door nieuwkomers. Jongeren van buiten de regio die in de hoofdstad komen werken, en die dankzij hun salaris geen flat hoeven te delen. En er zijn vrij veel immigranten van buiten Europa. Ik zag Westafrikanen, Oostafrikanen, Nepalezen, Indiërs, Srilankanen en Bengalezen. Jonge mannen werken in de bouw en als fietskoerier. Jonge stellen werken in productiebedrijven of in de horeca.

Je hoort weleens wat gemopper over buitenlanders, maar over het algemeen hebben ze in Boekarest geen negatief imago. Veel integratie is er trouwens ook niet. Ik stel me voor dat het in Nederland in de jaren zeventig ook zo moet zijn geweest met de gastarbeiders.

Begin twintigste eeuw werd Boekarest dankzij stormachtige economische groei ook een magneet voor immigranten, toen vooral uit Armenië, Turkije, en Griekenland. Het was een melting pot, die immigranten zijn gebleven en geïntegreerd. Wie weet gaat dat met onze nieuwe buren ook gebeuren.