Wij werden van tevoren wel een beetje uitgelachen met ons lange weekend naar Craiova. Craiova… En je zag een denkrimpel verschijnen, gebeurt daar iets dan?

Dat niet per se. Maar onze lage verwachtingen zijn zo overtroffen, dat we Craiova nu een verborgen parel zouden noemen als we reisgidsen schreven.

Grofweg tussen Boekarest en Timișoara in het uiterste westen ligt deze historische hoofdstad van de streek Oltenië. Vroeger ook echt een hoofdstad, omdat die streek (nu de provincies Olt, Dolj en Gorj) toen een zelfstandige bestuursregio was. Misschien komt het daardoor dat Craiova een aparte categorie is in Roemenië. Kleiner dan Cluj, Brașov of Iași, maar wel met de allures van een grote stad en onvergelijkbaar stadser dan provinciehoofdsteden als Buzău of Suceava.

Maar goed ok prima en wat hebben ze dan? Je moet erheen voor de sfeer, dat kan ik u alvast verklappen. Sfeerverhogend is allereerst het romantische en enorme park Romanescu:

Na een wijntje bij het meer slenter je de stad in. Het oude centrum heeft in tegenstelling tot Boekarest weinig stemmige ruïnes meer. Het is grondig opgeknapt en schoongeveegd. Je struikelt over de barretjes, ijssalons en restaurants:

En voor totale cultuursnobs zoals wij heb je nog het museum. Het lokale museum was vroeger het pretpaleis van Roemeniës op een na rijkste meneer. Lieten wij ons vertellen door een zure ambtenares die voor meer informatie verwees naar ‘het boek dat u bij de receptie kunt kopen’.

Nu hangen er dode schilders. En niet zomaar schilders: heel wat Roemeense groten uit de negentiende en begin twintigste eeuw (Grigorescu, Tonitza, Aman) hebben er een plekje gevonden. En ze hebben een collectie werken van de beeldhouwer Brâncuși, waar het Louvre zijn vingers bij af zou likken.

Zo zwierven wij verder langs kathedralen, door botanische tuinen, schilderachtige straatjes en betoverende doorkijkjes.

Een van de hoogtepunten was helaas dicht: