In een prachtig dorpje in de uitlopers van de Karpaten, waar mijn schoonfamilie zeker vier generaties heeft gewoond, staat het huis waar we in het weekend en in de zomer vaak komen. Ik heb er al vaak over geschreven. Het is een vakantiehuis, maar het is meer. Het is ook de ontmoetingsplek met de rest van de familie, met het verleden, en met het andere leven. Want in Roemenië liggen stad en platteland in verschillende werelden.

In ons dorp valt het nog mee, het is maar twee uur rijden van metropool Boekarest. Over een paar jaar ligt er langs de stad Buzău een snelweg die nog wel een half uurtje van de reis af zal knabbelen. In dit dorp is waterleiding, een schooltje, een huisarts, een apotheek, een winkel met van alles. De mensen zijn zichtbaar welvarender geworden. Maar oud, de gemiddelde leeftijd is heel hoog. En veel huizen staan leeg, of worden net als het onze vooral in de weekenden gebruikt. In de afgelopen 30 jaar zijn 4 miljoen Roemenen naar het buitenland vertrokken (1 op de 5), en binnen het land trekken jongeren naar de stad.

Maar dit stukje gaat over vloerkleden. Het hele huis op het dorp (en de bijgebouwen) liggen vol met vloerkleden. Lekker warm in de winter. Voor de klimaatverandering werd het er elke winter wel -20 en lag er drie maanden sneeuw. Onder het tapijt lag vaak een plankenvloer en dat kan frisjes wezen, vooral als je geen centrale verwarming hebt.

Sommige vloerkleden zijn foeilelijk, want die heeft oma (overleden 2011) zich destijds laten aansmeren door rondtrekkende zigeuners. Andere zijn mooi en van goede kwaliteit. Van die laatste categorie hadden we er een waar de mot in zat.

Wat te doen? Het tapijt lag opgeslagen, maar toen we het eens op de bleek uitspreidden bleken de motten er op heel wat plaatsen doorheen te hebben gegeten. Het ding was eigenlijk van een neef, die ook jaarlijks op het dorp kwam maar nu zijn rijbewijs kwijt is (lang verhaal). Die neef zei, gooi maar weg. Maar dan ken je mijn vrouw niet.

Dus wij stad en land afbellen naar iemand die het ding kon repareren (3×4 meter, wol op een sythetische onderlaag). Ondertussen hing het tapijt te ontmotten, buiten over de kleedklopstang, in regen en kou. We vonden een man in Boekarest en we gingen hem het ding brengen.

In een mistroostige nieuwbouwwijk stond een mistroostige nieuwbouwflat en daar woonde en werkte een superblije en energieke Egyptenaar van een jaar of vijftig, die ons betoverde en ompraatte met zijn Oosterse charme. In de woonkamer stonden dertig tapijten en de overige ruimte werd ingenomen door de spullen van Mehmets vrouw, die visagiste is. We waren meteen verkocht. We lieten het tapijt achter met een handdruk als bezegeling, en het zou ongeveer een maand duren.

En tadaa! Ons vertrouwen werd niet beschaamd. Zijn vertrouwen trouwens ook niet, want we hebben netjes 2000 lei afgerekend (ongeveer 400 euro). Wij stelden ons voor dat deze superkleinschalige manier van werken al eeuwen zo gaat en dat de Porte die hier vroeger de baas was ook zijn kelims door Mehmets liet doen. Deze vorm van nijverheid bestond in Roemenië overal, je moest repareren want nieuw was moeilijk aan te komen. Toen was er een tijd dat iedereen massaal troep uit China kocht en de echte ambachtslieden iets anders moesten gaan doen. Nu blijkt er voor dit soort handwerk (tapijtherstellers, maar ook meubelmakers of zelfs tonnenmakers) toch als niche weer een markt te bestaan.