Als ik wijkbewoners over hondepoep hoor klagen dan weet ik: we zijn een hoogontwikkeld, welvarend stadsdeel geworden. Wie de luxe heeft om zich hierom druk te maken, heeft waarschijnlijk al een baan, een comfortabele woning, een auto, en vakantiekiekjes uit Egypte op de koelkast.

Niet voor niks ligt het bruto Boekarestproduct tegenwoordig boven het Europese gemiddelde en doen onze stadsgenoten qua koopkracht niet onder voor Berlijners of Parijzenaars. Het gemiddelde verbergt grote ongelijkheid, maar daarover een andere keer.

De hondepoepdiscussie is een bijproduct van welvaart, de verkeersdrukte is dat ook. In Boekarest is veel werk dat hurende jongeren en buitenlanders aantrekt, mensen willen niet meer met drie generaties in een flatje wonen, en gezinnen willen graag een kindvriendelijke omgeving (huis met tuin in autoluwe straat). Door deze drie factoren is de vraag naar woningen enorm gestegen en zijn stad en ommeland de laatste jaren flink uitgedijd.

Al die mensen willen zich ook graag verplaatsen om naar school, werk, huisarts of winkelcentrum te gaan, en dat geeft de gemeente ruimtelijke-ordeninghoofdbrekens. Nou kan je zeggen wat je wilt, maar de overheid doet wel wat. In tegenstelling tot in de eerste 25 jaar na de revolutie van 1989, wordt in ons stadsdeel nu werk gemaakt van de weginfrastructuur. Nieuwe flyovers zoals op de foto hierboven, verbrede wegen, een begin van busbanen en fietspaden, en er wordt nu zelfs opgetreden tegen foutparkeerders.

Het verkeer zelf is daarbij wel heel erg leidend. Er wordt nauwelijks gekeken naar de oorzaken van verkeersstromen. Zo brengen veel ouders uit nieuwbouwwijken hun kinderen met de auto naar school. Deels omdat de meest dichtbije school niet goed (genoeg) is, deels omdat er überhaupt geen school in de buurt is. Die is dan simpelweg niet ingepland. Hetzelfde mankement geldt voor doktersposten, sportterreinen, horeca, winkels en andere openbare voorzieningen. Op andere plaatsen is er een markt, zonder parkeerplaatsen, pal naast een druk kruispunt gevestigd. En je hebt bar weinig aan een zesbaansweg met gescheiden richtingen als die geblokkeerd raken door in- en uitvoegers en dubbelgeparkeerde bestelbusjes.

Het is een fase, denk ik dan als thuiswerker. Bovendien wonen wij in het oudere stuk van het stadsdeel, waar de kinderen zelf naar school kunnen wandelen en ook de supermarkt en het park op loopafstand zijn. In ons stuk van de stad hebben we dan wel weer last van de toegenomen verkeersdrukte, van al die nieuwe mensen die verderop zijn gaan wonen maar hun werk niet mee hebben verhuisd. Want ook kantoorruimte ontbreekt in de nieuwe wijken.

Het lijkt erop dat de gemeente ook niet helemaal onbevangen naar de problematiek kijkt. De burgemeester, van het type aanpakken en over de regels maken anderen zich wel druk, heeft via zijn familie enorme onroerendgoedbelangen in de nieuwbouwwijken aan onze kant van de stad. De investeringsmaatschappij waar hij formeel geen banden mee heeft – gelukkig voor hem zitten de regels vol gaten en worden ze heel formalistisch uitgelegd – zet overal kolossale complexen van flatgebouwen neer. De mensen zijn tevreden, want die kijken naar stadsdelen waar het nog veel slechter is geregeld. Maar het valt wel op dat de nieuwe voorzieningen, zoals een grote parkeergarage voor overstappers van auto in metro, of een wegverbredinkie, allemaal nou net de aantrekkelijkheid van die, heus niet zijn, nieuwbouwprojecten bevorderen.

Het is fascinerend. Veel leuker dan praten over hondepoep.