De nieuwe presidentsverkiezingen in mei werpen hun schaduw vooruit. Regelmatig zijn er demonstraties ter ondersteuning van Georgescu of van een andere nationaalpopulistische kandidaat, George Simion.

Die protesten zijn niet bijzonder groot, maar er is altijd wel een opstootje waarbij journalisten klappen krijgen.

Georgescu is de presidentskandidaat die als een duiveltje uit een doosje bovenaan eindigde in de geannuleerde eerste ronde van december. Fan van Poetin, tegen Navo en EU. Al snel werd bekend dat hij samenwerkt met ene Horatiu Potra, een gewelddadige nationalist die een legertje huurlingen heeft aangevoerd in Afrika (een soort mini-Prigozin), dat hij zijn entree in de publieke sector te danken heeft aan een hooggeplaatste functionaris van de SIE, de buitenlandse veiligheidsdienst onder de dictator Ceaușescu, dat hij zelf in de communistische tijd voor studie naar het buitenland kon reizen (een activiteit waarvoor je goede banden moest hebben met de Securitate) en dat hij in de jaren 90 en 2000 diverse functies binnen de Roemeense overheid heeft gehad.

Kortom, de man die zich als een anti-systeemkandidaat presenteert is een voortbrengsel van het oude systeem, nog steeds wijdvertakt in Roemenië, en heeft banden met mensen die geweld niet schuwen. In dat licht ga je die demonstraties anders bekijken. Wordt hier een poging gedaan om spanningen in de samenleving op de spits te drijven? Volgen er straks geüniformeerde knokploegen, meer georganiseerd geweld tegen onafhankelijke media en een hetze tegen West-Europa?

Verreweg de meeste Roemenen zijn voor de EU en tegen Poetin. Ze zijn ook tegen geweld. Maar zo’n kleine, goed gefinancierde en geleide minderheid van schreeuwers die het nieuws blijft monopoliseren en de mensen via TikTok gepersonaliseerd blijft voorliegen kan zomaar voor een aardverschuiving zorgen, dat hebben we in december gezien. En dan wordt het hier als in Hongarije, Servië, Slowakije en is er opeens een hele hoek van Europa op de hand van Poetin.