Bouman's Blog

Leven en werken in Roemenië

Met dank aan Japan

In de komkommertijd heb ik me blogmatig stevig koest gehouden, maar nu de pruimentijd is aangebroken (ze zijn rijp voor de țuică) gaat ook het schrijfseizoen weer van start.

Na een fijne vakantie op het platteland is onze spruit (bijna 3!) weer naar de crèche gegaan. Dat was natuurlijk even wennen, maar het wennen duurde niet lang. Ook een seizoensdiarree schijnt erbij te horen als kinderen weer in contact komen met een grote groep andere kinderen.

Daarna volgde echter verstopping en daar komen we minder makkelijk vanaf. Via het werk zijn we geabonneerd op een firma voor medische dienstverlening, die hebben onder andere een hulplijn 24/7. Wij gebeld, allerlei middeltjes voorgeschreven gekregen. Niks hielp behalve een glycerinezetpil, maar dat was toch wel een paardemiddel dat je niet te vaak moet gebruiken. Dus wij vanochtend maar eens naar de dokter.

In Roemenië ga je daarvoor niet naar de huisarts maar naar de kinderarts, en die was niet erg verontrust. Toch verwees ze ons door naar het ziekenhuis onder het motto ‘dat kan geen kwaad’ en wij dus naar kinderziekenhuis Grigore Alexandrescu. Roemeense ziekenhuizen staan zeer slecht bekend, maar het viel op zich best mee. Er stonden geen eindeloze rijen gesticulerende familieleden. Het personeel slofte niet hologig en/of vijandig kijkend voorbij. er waren geen luikjes waar je je helemaal doorheen moest buigen om iemand te spreken (sterker nog, er was geen receptie). De artsen waren vriendelijk, we werden vriendelijk behandeld ondanks dat we niet met smeergeld stonden te wapperen, en we werden het hele circuit doorgesleept.                                                                                                                                                                                                  

Grigore Alexandrescu Hospital

Gesprekje met de arts, lichamelijk onderzoek, röntgenfoto, röntgenfoto bespreken, diagnose (‘verstopping’) en per se morgen terugkomen, naar een andere arts, weer lichamelijk onderzoek, diagnose (‘verstopping’) een poedertje voorgeschreven en morgen nog maar eens bellen.

Het röntgenapparaat was van de firma Toshiba en had wel tien stickers waarop stond: ‘Official aid from Japan’. De eerste verpleegster had een jasje aan met ‘Verpleegster die-en-die, huppeldepupziekenhuis, zus-en-zo, Duitsland’. De tweede verpleegster had een jasje aan waarop stond ‘Isala klinieken, Zwolle’. De arts die ons het poedertje voorschreef liep rond in een jasje van ziekenhuis De Gelderse Vallei.

Dus ik zeg, blijf alsjeblieft die spullen sturen uit Nederland en we kunnen op de binnenplaats van het ziekenhuis wel wat nieuwe bankjes gebruiken. Blauwe graag.

Enkel berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: