Tagarchief: sneeuw

Winter wast witter dan wit

Het ‘huis van oma’ staat er ook ’s winters bijzonder mooi bij, zie de foto op Ana’s site:

en daarom leek het ons een leuk idee om dit jaar met Kerst naar het platteland te tijgen, alwaar wij bij de houtkachel slempen aan de țuică, ons rond eten aan de tobă en van de heuvels glijden met de sania. Beter kan de kerst min of meer niet worden. Alles is authentieker en intenser op het Roemeense platteland, ook al is het voor de permanente bewoners vaak afzien. Van de kerkdienst in het pas opnieuw befrescode kerkje tot hte bezoek aan vrienden in een mistige sneeuwvlakte aan de rand van het dorp.

Roemenië glijdt ondertussen zachtkens richting 2013, moe van het politieke tumult van het afgelopen jaar, toe aan wat economische groei en met de vrees van de wilde winter van 2012 nog fris in het geheugen. Het wordt vast een interessant jaar, want in Roemenië gebeurt er iedere dag wel iets geks. Ik hoop – ook zachtkens – dat we in 2013 nou eindelijk eens een regering hebben die goeie plannen kan laten uitvoeren. Je terugtrekken naar het platteland, waar de tijd lijkt stil te staan – om er een reisgidscliché bij te pakken – is uiteindelijk toch vergeefs als modern Roemenië weer de verkeerde kant op zwalkt.

Aan de andere kant moeten we ook niet teveel aandacht geven aan de politiek. Als je ze even wegdenkt is Roemenië een soort Narnia. Dat is toch heel wat waard.

Wiedewagen

Afgelopen zaterdag is er tijdens een sneeuwstorm hier in de tuin van de flat een grote dennenboom omgewaaid. Volledig tegen de vlakte en precies in de ene hoek waar hij geen schade kon aanrichten. Het is hier namelijk echt winter, met gierende sneeuwjachten en min dertig graden. U leest het goed, kijkbuiskinderen. Wat men in Nederland winter noemt is hier t-shirtweer.

gejat van http://unofficialnetworks.comVandaag moest ik wel even mijn oogjes uitwrijven van verbazing, bij het zien van nijvere mannetjes die in de vrieskou en felgekleurde chain gang-overalls doende waren met een joekel van een kettingzaag en een geinig karretje, om de gevallen reus onverwijld per gereedstaande Lastkraftwagen af te voeren met onbekende bestemming. Ik zeg: dat is snel!

Het kan natuurlijk zijn dat er iemand brandhout nodig had. Vandaag was op het nieuws dat men de gasleveranties aan het bedrijf van Roemeniës door de productie van kunstmest rijkste man, de heer Niculae, ging stopzetten om de huishoudens te kunnen blijven verwarmen. En dan hebben ze nog mazzel dat men op het platteland in meerderheid nog op hout stookt.

Kortom, voor echte winters moet u hier zijn en de eerste tien toeristen krijgen van mij een gratis thuisgebrouwen hartversterkertje.

Stoep verkopen = niet niks

Beinginbucharest houdt in dat er rond de jaarwisseling een winterslaapje wordt gehouden. Daarom pas nu het eerste blukje van het nieuwe jaar. Op veler verzoek (ahum).

Veel normale verschijnselen in de stad worden door het winterweer in een sterker licht geplaatst. Ik zie al sinds ik hier woon, dus vanaf vlak voor de kriezus, regelmatig mensen op straat dingen verkopen. Dat is op zich een fenomeen dat je in iedere stad wel zult tegenkomen. Een bepaalde categorie heb ik ergens nog nergens anders gezien. Het gaat om de amateur-stoepverkopers.

Stoepverkopers (of ook wel straatverkopers geheten, maar dat lijkt me op zich niet slim gezien het verkeer) hebben als enige gemene deler het lokatietype waar ze hun waar aan de man brengen. De meeste zijn topprofessionals, sommige weten zelfs goede winst te maken door het verkopen van mooie praatjes. Zo werd ik gistermiddag bij het verlaten van de supermarkt begroet met een opgewekt ‘Hé mooie jongen, geef mij eens 5 lei? Aalmoes!’ Dit bijzondere compliment kwam uit een zwaar beringde en bekettingde kleurige mevrouw van achter in de veertig.

Maar ik ben het meest onder de indruk van de amateurs. In de buurt van ons kantoor staat regelmatig een oudere heer op de rand van de stoep, zenuwachtig de voorbijgangers beogend. De voorbijgangers zijn daar overdag vaak oudere dames die zich tussen de markt en hun appartement bewegen. Deze heer heeft op een theedoek op de stoeprand uitgespreid: 8 pakjes papieren zakdoekjes, 5 doosjes wattenstaafjes voor in je oor, 5 verpakkingen zeep en een bosje tandenborstels. Achter hem razen de auto’s voorbij. Ik heb hem nog nooit iets zien verkopen. Een keer wilde een dame een bosje wortelen ruilen tegen een stuk zeep.

Een nog mooier voorbeeld was het zigeunerechtpaar dat midden in de sneeuwjacht van afgelopen maandag truien stond te verkopen. Elk had 1 trui te koop, die ze tegen de sneeuw in omhooghielden en aanprezen. Op zich natuurlijk logisch dat mensen in een sneeuwbui behoefte hebben aan een warme trui, maar je denkt bij dit soort verkopers al gauw: Er moet toch een handiger manier zijn om aan geld te komen? Op z’n minst een betere lokatie kiezen?

Het kan natuurlijk ook zijn dat die mensen nog maar in het eerste jaar zaten van de Hogere Stoephandelsschool…

Wit

Daar sta je dan, met je Elfstedentocht-attitude, je eigen auto uit te graven. Het was me een belevenis, deze eerste dagen met Echte Sneeuw. Daarom, hoewel ik meestal ben van un mot vaut mille images, wat plaatjes.

Van links naar rechts en van boven naar beneden: 1) winterbanden regelen bij meneer Titi 2) sneeuw in de heuvels bij het dorp van oma 3) ijs op het meer van het park Titan 4) de winterkermis 5) besneeuwd park Titan, andere hoek 6) ijs op de Dâmbovița  7) decoratieve verrassing van het stadsdeel Sector 3

Snows of Bucharest

Eindelijk is het dan zo ver. We mogen dan in een vaccinloos land wonen, maar ze hebben hier tenminste wel een fatsoenlijke zomer (4 maanden mooi weer) en in de winter sneeuwt het zoals het hoort.

In Boekarest sneeuwt het niet zo vaak, maar vandaag is het hier een sneeuwjacht van jewelste. Burgemeester Oprescu heb ik vorige week nog op de televisie zien beweren dat alle sneeuwschuivers er patent bijstaan, mSneeuw in Titan, december '09aar daar viel onderweg terug van kantoor niets van te merken. Op de Liviu Rebreanu-boulevard, een verkeersader in het oosten van de stad, was de voor stadssneeuw zo kenmerkende grijze pulp nog niet verschenen. Op zich wel leuk natuurlijk, als voetganger kom je visueel aan je trekken en je hoeft niet bij ieder kruispunt door de prut te waden.

Als het sneeuwt wordt deze stad ook mooier door wat je niet meer ziet, net als ’s nachts. Op de achtergrond van deze foto is bij heldere lucht een horizon van foeilelijke betonflats te zien. Nu: een woest bergmassief uit een sprookje.