Kafka, ga in de zandbak spelen!

1 antwoord

Uit een van Roemeniës kwaliteitskranten (Evenimentul Zilei) van 23 november 2011 het volgende bericht, in een serie over wederwaardigheden bij justitie.

In vrije vertaling: Een 67-jarige inwoonster van Boekarest probeert sinds 2001 tevergeefs weer in bezit te komen van een eenkamerappartementje dat van haar vader is geweest. Die had het appartementje in 1949 gekocht, maar het was door de communistische overheid in 1950 genationaliseerd. Na de revolutie van december 1989 moest de vrouw nog 11 jaar wachten (op Wet 10/2001) om te kunnen proberen het appartementje terug te krijgen. Een antwoord op haar in 2001 gedeponeerde en geregistreerde aanvraag is echter nooit gekomen.

Hof van Beroep Boekarest, vml Paleis van Justitie

Uiteindelijk heeft de oudere vrouw zich gewend tot de Rechtbank Boekarest. Deze heeft in 2005 vonnis gewezen waarin de gemeente verplicht werd om het appartementje terug te geven. De gemeente heeft echter beroep aangetekend. Het Hof van Beroep Boekarest heeft het eerdere vonnis vernietigd omdat de Rechtbank Boekarest niet bevoegd zou zijn om zich over de zaak uit te spreken.

Zodoende kwam het dossier terecht bij de Arrondissementsrechtbank van Sector 5 in Boekarest. Het proces begon opnieuw. De Arondissementsrechtbank Sector 5 heeft de vrouw opnieuw gelijk gegeven, waarna de gemeente opnieuw in beroep is gegaan. De Rechtbank Boekarest heeft de uitspraak echter bevestigd.

De gemeente heeft zich toen opnieuw gewend tot het Hof van Beroep Boekarest, dat deze keer tot de conclusie kwam dat niet de Arondissementsrechtbank Sector 5 bevoegd was om in eerste instantie een uitspraak te doen in het geschil, maar de Rechtbank Boekarest.

De zaak is opnieuw gestart bij de Rechtbank Boekarest…

Bent u er nog? Het vervolg van de zaak was dat tot aan het Hof van Cassatie aan toe de bejaarde vrouw gelijk kreeg, maar de gemeente Boekarest vertikt het gewoon om uitvoering te geven aan de rechterlijke uitspraak. Inmiddels heeft de vrouw maar een civiele zaak aangespannen en eist een vergoeding voor geleden schade wegens het niet kunnen profiteren van de inkomsten (huur) van het appartementje.

…Dus ik vermoed dat het proces nog wel een paar generaties gaat duren 🙂

 

Steaua-Utrecht: 3-1

Geef een reactie

Aangezien FC Utrecht op bezoek kwam in ons Boekarestse stadje B. had vriend Marius het idee gekregen om de wedstrijd eens te gaan bekijken. Hij wist dat ik historische banden heb met Utrecht en dat ik nog nooit in het Ghencea-stadion was geweest.

Marius zelf is fan van Dinamo, de aartsvijand van Steaua, maar hij had zich over zijn afkeer heengezet en uit zelfbescherming zijn eigen clubkleuren thuisgelaten. Want Steauafans kunnen daar niet om lachen. We namen de metro tot aan Crângași, vanuit ons deel van de stad al een heel end, en toen ging het nog een tijd met de sneltram door de wijken Militari en Drumul Taberei naar Prelungirea Ghencea, aan de uiterste westkant van de stad. Drumul Taberei betekent Weg naar het kamp, een verwijzing naar de Roemeense opstand tegen de Turken in de 1820’er jaren onder Tudor Vladimirescu, die opstandelingen hadden daar hun kamp opgeslagen.

Het stadion van Steaua is het grootste van de stad (tot het Nationaal Stadion wordt heropend in 2011) en wordt door de club gehuurd van het Ministerie van Defensie. Vroeger was Steaua de voetbalclub van het leger, maar sinds een tijd is controversieel zakenman en Europarlementariër Gheorghe (‘Gigi’) Becali patroon van de club.

Het stadion is buiten het zicht van de camera’s op het veld een afbrokkelende betonhoop, met doorkijkjes naar sinistere ondergrondse ruimtes, verroest hekwerk en verveloze metalen objecten. Het hielp niet dat de wedstrijd om 10 uur ’s avonds pas begon.

De wedstrijd had een visueel aantrekkelijk begin, toen de harde kern van Steaua liet zien wat je allemaal ongezien aan vuurwerk het stadion in kunt brengen. De wedstrijd kon een minuut of vijf niet doorgaan, maar iedereen leek het pyrotechnische optreden normaal te vinden. Ik ga nooit naar het foebelen, dus ik ben niks gewend.

Utrecht was in de eerste helft beter maar verzuimde voldoende te scoren. In de tweede helft was de concentratie weg en scoorde Steaua prompt twee keer, waarna Utrecht het niet meer op kon brengen om structuurvoetbal te spelen. Ik zat midden tussen de Steauafans en zag aan de overkant van het veld een honderdtal Utrechters stilletjes voor zich uit staren. Dat was toch wel een beetje zielig. Maar om niet levend gekookt te worden onthield ik mij van verbaal of gesticulant commentaar, dus mijn sympathiemoment is waarschijnlijk niet gezien en onopgemerkt gebleven.

A man holds a leaflet with a picture of late communist dictator Nicolae Ceausescu as media and members of the public gather around his freshly dug up grave in the background at the Ghencea cemetery in Bucharest, Romania, Wednesday, July 21, 2010.

Totally unrelated: De bekendste bewoner van begraafplaats Ghencea, in de buurt van het stadion

No Soup For You

1 antwoord

Een willekeurige aflevering uit de serie die leven heet: Ons appartementje is bijna overal mooi opgeknapt, maar naast de voordeur hangt een lelijke oude vieze en niet bij de rest passende meter voor KwH plus stoppenkast.

Daar wilden wij iets overheen hangen en naar verluid kan je in Roemenië voor weinig centjes meubels op maat laten maken. Wij bellen met de firma ‘Ik wil meubels‘. Uitgelegd wat er ongeveer de bedoeling was. De meneer zou wel even langskomen. Een paar dagen later belde inderdaad ‘Christi van de meubels’ dattie kwam opmeten, en zo gebeurde. Na enige afwegingen, voornamelijk over de onmogelijkheid van het maken van ronde kastjes, kwamen wij tot een vergelijk en ik zou per tillefoon de kosten vernemen.

Geen telefoontje kwam, dus een weekje later belde ik zelf eens. Oh bent u het. Ja ik was het telefoonnummer kwijt. Dat kan natuurlijk gebeuren. De prijs was voor weinig en hoe ging het proces nu verder? Ik moest langskomen om het voorschot te betalen, en dan ging de timmerwerkplaats aan de slag.

De burelen van de firma Ik wil meubels zijn gevestigd in een nieuwbouwcomplex met de mooie naam Asmita Gardens. Het gaat om een aantal foeilelijke Bijlmer-woontorens op een prachtlokatie aan de Dambovita, met een fenomenaal uitzicht. Aan de kant van de rivier is een ingang tot het complex, maar daar mag je niet in want die is van een concurrerende projectontwikkelaar die ruzie heeft met de ontwikkelaar van de andere helft.

Ik belde dat ik langs zou komen en dat was prima. Of ik nog wel even de hoogte van het kastje wilde doorgeven want dat stond niet in de aantekeningen. Toen ik aankwam was de boekhoudster net weg, dus konden er geen kwitanties worden gegeven van het voorschot. Dat ruikt steevast naar bedrog, maar aan zo’n klein bedrag kon ik me geen buil vallen. Bovendien: goed humeur dus ik denk ik maak er een lolletje van. Maar dat kon meneer Ik wil meubels niet waarderen. En toen ik vervolgens vriendelijk glimlachend zei dat het wel grappig was dat hij mijn telefoonnummer en de hoogte van het kastje kwijt was geraakt, keek hij zó dreigend dat ik meteen wist aan wie hij me zo sterk deed denken: de Soup Nazi!

Ondertussen in China

Geef een reactie

Aangezien ik een Geautoriseerde Fysieke Persoon ben (Roemeens equivalent van zzp-er) moet ik mij verplicht verzekeren tegen de oude dag (pun intended). Die verplichting blijkt te gelden sinds 2002 maar ik weet het pas sinds vorige week. Dat komt zo:

De regering had vanwege geldzorgen bepaald, dat zzp-ers en mensen die leven van de inkomsten uit auteursrechten (die laatste categorie is zeer omvangrijk en telt met name schoonmaaksters en taxichauffeurs, maar over dat fenomeen wellicht een andere keer), dat al die 500.000 mensen dus vanaf 1 juli 10,5% van hun bruto inkomen moesten afstaan aan de pensioenkas. Dat besluit veroorzaakte enorm rumoer en gigantische chaos vanwege grote onduidelijkheid over de bijbehorende administratieve verplichtingen, zodat de regering weer in zijn schulp kroop en (in ieder geval voor mij als geautoriseerde persoon) de verplichting weer heeft opgeheven. Toen ik met blij gemoed mijn laatste papierwerk met betrekking tot die regeling ging inleveren bij de pensioenkas bleek dat ik – uiteraard – nog niet van de problemen af was. Er was namelijk al een bestaande wet volgens welke etc. Groot voordeel ten opzichte van het hierboven beschreven ter ziele gegane regeringsinitiatief: Je moet 33,33% van je inkomen aan pensioenpremie afdragen, maar je mag ZELF WETEN op basis van welk inkomen die premie moet worden afgedragen. Dus als ik geen zin heb om bij te dragen aan het pensioenstelsel hier kies ik een inkomen van 1 leu. En betaal ik 33 bani per maand.

Zoals trouwe lezers weten, draagt hier te lande het Casa de Pensii zorg voor de pensioenen. In Boekarest is het in een nieuw maar toch afbladderend kantoorgebouw gevestigd, waarbij alles erop is ingesteld om het de pensioencontribuant of -gerechtigde zo moeilijk mogelijk te maken. Onvindbare loketten, rijen die door elkaar lopen, overal bordjes met inlichtingen behalve de inlichtingen die jij nodig hebt, formulieren die alleen bij de kopieerwinkel aan de overkant te krijgen zijn en medewerkers die elkaar vrolijk tegenspreken.

Zo was ik bij ‘kamer 2’ geweest en had ik van een patat etende medewerkster een lijstje gekregen met aan te leveren documenten voor mijn pensioendossieraanvraagdossier en stapte ik welgemoed (naïef natuurlijk) met de gevraagde documenten onder de arm naar binnen. Na enig wachten bij sector 3 bood de mevrouw van sector 5 aan me te helpen, en kreeg daar al snel spijt van. Er waren namelijk 3 grote problemen:

Probleem 1:  Loondienst. Het eerste jaar in Roemenië heb ik bij een bedrijfje gewerkt, dat al die tijd gegevens heeft doorgegeven aan zowel de Arbeidsinspectie als de Pensioenautoriteit. Maar wie denkt dat alle gegevens vervolgens bij de pensioenautoriteit in een database staan, vergist zich lelijk! Dus ik moest mijn oude arbeidscontract en ontslagbesluit thuis gaan opduikelen. Was me tevoren niet verteld.

Probleem 2: Verblijf. Om te bepalen over hoeveel tijd ik pensioenpremie moet betalen met terugwerkende kracht (maakt niet uit, als je toch zelf mag weten hoeveel je betaalt) moest men weten hoelang ik al in Roemenië gevestigd ben. Dat weet alleen de immigratiedienst en die geven bewijsjes af waar niet op staat hoelang je al in het land bent, maar alleen wanneer het bewijsje is afgegeven (daar kunnen maanden tussen zitten). De immigratiedienst had ik nog vers in het geheugen, want de papierboel die ik daar moest regelen voor een eenvoudige adreswijziging maakt van Kafka kinderspel. Dus ik begon in mijn wanhoop op luide toon te verkondigen dat als de overheid mijn gegevens vastlegt ik toch niet iedere keer zelf die gegevens weer moet aanleveren? Waarop alle lokettistes in koor antwoordden dat ze wisten dat het niet best was, maar dat dat nu eenmaal de situatie in Roemenië was. Eentje stelde zelfs voor dat ik alle loketdames mee terug zou nemen naar Nederland, in plaats van zelf hier te blijven.

Probleem 3: Persoonsverwisseling. Het bleek dat in de administratie van de Pensioenautoriteit onder mijn burgerservicenummer nóg iemand stond ingeschreven, een zekere heer Ma uit China. Gelukkig was dat ter plaatse te verhelpen: ik moest naar kamer 54 en daar heeft de IT-dienst de heer Ma vakkundig en zonder een centje pijn gedelete.

Kortom: alles is mogelijk in Roemenië en we gaan nog lange niet naar huis.

Lagere BTW voor voedsel…oh nee, toch niet

Geef een reactie

Gisteren heb ik kennis gemaakt met de eminente Roemeniëkenner Jan Willem Bos, een aangenaam causeur die zo tien blogs zou kunnen vullen als hij er zin in had. Aan het eind van het gesprek hadden we het nog even over de Roemeense politiek, en hoe interessant (of niet) die is.

Interessant is misschien niet het goede woord. Ik zou eerder zeggen: vermakelijk. Zojuist zag ik namelijk op het staatsjournaal dat bij een stemming van gisteren in het parlement alle leden van de regeringspartij plus een aantal ministers van die partij (ik weet eerlijk gezegd niet of die nou een dubbelfunctie hebben als parlementariër of gewoon stemrecht vanwege hun ministerschap), al die luitjes dus, VOOR een wetsvoorstel hebben gestemd waar de regering (en ook leibandhouder IMF) TEGEN zijn.

Vandaag dus hilariteit alom. Het bleek allemaal te komen omdat de vervangend fractievoorzitter de verkeerde steminstructies had gegeven aan zijn collegae. Iets met duim omhoog of omlaag, stel ik me voor. Deze ongeveer 100 parlamentariërs hebben vervolgens als één man het verkeerde knopje ingedrukt. Heerlijk, die partijdiscipline. En uitzonderlijk, want meestal hoor je van dissidenten die vrolijk bij iedere opiniepeiling naar de winnende partij overlopen.

De lat

Geef een reactie

Vanmorgen was ik op weg naar het pakjespostkantoor (want je kan pakjes van buiten de EU niet bij ieder postkantoor ophalen, alleen bij kantoren met een ‘douanefunctie’. Wat grieperig, dus met de auto. Nog niet koud vertrokken werd ik ingehaald door een politieauto zonder zwaailicht of sirene, maar hij reed zeker 60 (je mag daar vijftig, maar iedereen rijdt zo hard mogelijk op die plek). Ik zag dat de politieman achter het stuur met een hand zijn telefoon op zijn oor klemde. De politieauto reed op onverschillige wijze langs een drietal auto’s die geparkeerd stonden onder een bord dat je daar niet mocht stoppen, en accelereerde bij het naderen van een zebrapad, zodat de voetgangers die daar wilden oversteken voor eigen welzijn een stapje achteruit deden. Ik heb het nummerbord van die auto helaas niet kunnen noteren.

Nadat ik me enige tijd had opgewonden, herinnerde ik me dat ik op Nederlandse websites ook regelmatig nieuws zie over wildplassende, te hard rijdende of telefonerende agenten. Sterker nog, ik ben in Utrecht ook wel eens bijna van de sokken gereden door een politieauto. Word ik daar ook boos om? Eigenlijk niet. Waarom dan niet? Misschien omdat ik er in Nederland automatisch vanuit ga dat, hoewel politieagenten ook mensen zijn, dit in het algemeen niet voorkomt. En omdat ik in Roemenië denk van: je hebt al een slecht imago, dat vaak ook nog wordt bevestigd, en dan is iedere fout er een te veel. Vooral als die fout ook nog eens makkelijk te voorkomen is.

Dus eigenlijk leg ik de lat voor Roemeense overheidsfunctionarissen hoger dan voor Nederlandse. Terwijl ik tegelijkertijd minder hoge verwachtingen heb – gezien de resultaten uit het verleden – van diezelfde overheidsfunctionarissen. Of heb ik last van een Westers superioriteitscomplex? Misschien is het handiger om me wat minder druk te maken en blij te zijn met de dingen die wel goed gaan…of gebeurt er met zo’n houding helemaal niets meer?

Die immigranten ook altijd met hun dilemma’s…

Vorm of vent

Geef een reactie

De kleine is vandaag voor het eerst naar de nieuwe kleuterschool geweest. Een drama natuurlijk, maar de juf meldde dat het snel na mijn vertrek alweer naar hartelust spelen was geblazen. Dus dat scheelt. De school is aan het einde van de straat en dat is erg fijn. Deze wijk is qua voorzieningen voor kinderen gewoon ideaal opgezet – is goed om je te herinneren als de afbladderende façades tot moedeloosheid manen.

Zelf mag pappie deze herfst ook weer naar school, volgende week voor het eerst. Ik heb de studieboeken al gekocht, van een lieve oude mevrouw met paars haar, die in de catacomben van de faculteit haar studieboekennering drijft. De vriendelijkste winkelier ten westen van Unirii.

In de politiek vinden de inleidende beschietingen van het herfstoffensief plaats. De president en ‘zijn’ premier, aangeschoten (pun intended) na een serie zeer impopulaire maatregelen en een kapotmaakcampagne van de door tegenstanders gefinancierde pers, hebben een enigszins wankele positie. Zodoende droomt de oppositie al van een regering met hunzelvers erin.

Heel aardig: De oppositie is heel bedreven in het schande! roepen bij bezuinigingen, maar is zelf niet in staat om met alternatieve plannen te komen. Vanochtend was Crin (Lelie)  Antonescu, leider van de PNL, in de krant aan het verkondigen dat er zeker niet iemand van de PSD (de andere grote oppositiepartij) president mocht worden, en een van de baronnen van die PSD had op de televisie alvast bedacht dat er bij de volgende regering 13 ministeries moesten komen. Alleen maar de poppetjes dus. Over beleid doen ze slechts aankondigingen voorlopig, in de trant van: Binnenkort presenteren we onze maatregelen, morgen gratis bier, geen gezeik, iedereen rijk.

Ondertussen heb ik begrepen hoe het komt dat de stookkosten hier zo laag zijn, in vergelijking met Nederland. De staat legt er namelijk serieus geld op toe en daarnaast krijgen veel mensen ook nog financiële  ‘stooksteun’ van de gemeente. Daartegenover staat dat het nationale isoleerprogramma voor flats, dat tot 40% lagere stookkosten oplevert, on hold is gezet. Het blijft natuurlijk wel Roemenië.

Met dank aan Japan

Geef een reactie

In de komkommertijd heb ik me blogmatig stevig koest gehouden, maar nu de pruimentijd is aangebroken (ze zijn rijp voor de țuică) gaat ook het schrijfseizoen weer van start.

Na een fijne vakantie op het platteland is onze spruit (bijna 3!) weer naar de crèche gegaan. Dat was natuurlijk even wennen, maar het wennen duurde niet lang. Ook een seizoensdiarree schijnt erbij te horen als kinderen weer in contact komen met een grote groep andere kinderen.

Daarna volgde echter verstopping en daar komen we minder makkelijk vanaf. Via het werk zijn we geabonneerd op een firma voor medische dienstverlening, die hebben onder andere een hulplijn 24/7. Wij gebeld, allerlei middeltjes voorgeschreven gekregen. Niks hielp behalve een glycerinezetpil, maar dat was toch wel een paardemiddel dat je niet te vaak moet gebruiken. Dus wij vanochtend maar eens naar de dokter.

In Roemenië ga je daarvoor niet naar de huisarts maar naar de kinderarts, en die was niet erg verontrust. Toch verwees ze ons door naar het ziekenhuis onder het motto ‘dat kan geen kwaad’ en wij dus naar kinderziekenhuis Grigore Alexandrescu. Roemeense ziekenhuizen staan zeer slecht bekend, maar het viel op zich best mee. Er stonden geen eindeloze rijen gesticulerende familieleden. Het personeel slofte niet hologig en/of vijandig kijkend voorbij. er waren geen luikjes waar je je helemaal doorheen moest buigen om iemand te spreken (sterker nog, er was geen receptie). De artsen waren vriendelijk, we werden vriendelijk behandeld ondanks dat we niet met smeergeld stonden te wapperen, en we werden het hele circuit doorgesleept.                                                                                                                                                                                                  

Grigore Alexandrescu Hospital

Gesprekje met de arts, lichamelijk onderzoek, röntgenfoto, röntgenfoto bespreken, diagnose (‘verstopping’) en per se morgen terugkomen, naar een andere arts, weer lichamelijk onderzoek, diagnose (‘verstopping’) een poedertje voorgeschreven en morgen nog maar eens bellen.

Het röntgenapparaat was van de firma Toshiba en had wel tien stickers waarop stond: ‘Official aid from Japan’. De eerste verpleegster had een jasje aan met ‘Verpleegster die-en-die, huppeldepupziekenhuis, zus-en-zo, Duitsland’. De tweede verpleegster had een jasje aan waarop stond ‘Isala klinieken, Zwolle’. De arts die ons het poedertje voorschreef liep rond in een jasje van ziekenhuis De Gelderse Vallei.

Dus ik zeg, blijf alsjeblieft die spullen sturen uit Nederland en we kunnen op de binnenplaats van het ziekenhuis wel wat nieuwe bankjes gebruiken. Blauwe graag.

Het lot van ANI

Geef een reactie

Het gaat niet goed met het ANI. Het nationale integriteitsagentschap is al een tijdje in het nieuws, omdat rechters en politici deze jeugdige instelling vleugellam hebben gemaakt. Het Agenția Natională de Integritate is opgericht bij wet van 28 mei 2007 (Wet 144/2007), mede in het kader van de toetreding tot de Europese Unie op 1 januari van dat jaar.

Het is nu echter vrijwel zeker afgelopen met de belangrijkste wapens van het ANI, namelijk de openbaarheid van de vermogens van politici/dignitarissen en het zelfstandig graven daarin naar ongerechtigheden. Nadat het constitutioneel hof een belangrijk deel van de ANI-wet ongrondwettelijk had verklaard (volgens de krant Evenimentul Zilei omdat ook de vermogens van rechters onder de loep werden gehouden) had de volksvertegenwoordiging een aangepaste, gehavende maar nog toonbare wet aangenomen.

De Roemeense Senaat echter heeft vervolgens vakkundig het ontleedmes gehanteerd waarna het ANI uitgebeend door het leven moet. De Roemeense president heeft de bevoegdheid om de wet terug te sturen naar het parlement in plaats van te ondertekenen, dat heeft hij gedaan waarna de senatoren er nogmaals het mes in hebben gezet.

Vooral voor de pers is dit jammer, want die maakte altijd smeuïge verhalen van de jaarlijkse vermogensdeclaraties. “Minister X heeft wel 3 huizen en 5 auto’s – waar doet ‘ie het van?” Officieel verdient een minister nog geen 2000 euro per maand, maar natuurlijk zijn het allemaal handige zakenlui. Als je niet voor jezelf kunt zorgen word je in Roemenië echt geen minister.

Als buitenstaander vraag je je af, waarom iedere verdiende cent dan ook op straat moet komen te liggen? Als ik minister was, zou ik ook niet willen dat iedereen wist wat ik op de bank had staan. Dat thema heeft in de nationale pers wel aandacht gekregen. Maar de redenering luidt: “Waar zoveel corruptie is als bij ons, moeten er ook forse maatregelen worden gebruikt.” Maximale transparantie dus. Het amputeren van het integriteitsagentschap heeft dan ook veel mediastof doen opwaaien. Naar verluidt is men ook in Brussel niet zo in zijn nopjes met deze ontwikkeling.

 Ik vind het zelf juist wel prettig dat het ANI achter de schermen verdwijnt. Bij problemen kan een rechterlijke instantie worden ingeschakeld nu het ANI zelf nauwelijks nog onderzoek mag doen, dus dat is wel een vertragende factor. Er moet voor gewaakt worden dat de corruptiebestrijding over de hele linie niet inzakt, maar ik denk niet dat de tot nu toe constante media-exposure de strijd tegen onwettig vergaarde vermogens goed doet. Want als ieder tweede huis een krantenkop wordt, dan devalueren de echt brandende kwesties vanzelf mee. En als Roemenië iets niet kan gebruiken is het nog meer onverschilligheid.

Hé buurman! Joehoe!

Geef een reactie

Onder het motto ‘Goed nieuws is ook nieuws’ (quote van de te vroeg overleden Fons de Poel) wilde ik u het volgende niet onthouden:

Vanochtend spoedde ik mijn eigen met dochterlief in de armen geklemd naar de crèche. Er hing regen in de lucht, en hoewel het op loopafstand is weet je het nooit met die exotische hoosbuien hier. Er passeerde mij een autootje, dat even verderop stopte. Ik zag uit mijn ooghoek de bestuurder uitstappen en met zijn ochtendgymnastiek beginnen. Of, wat deedie eigenlijk? Het leek bij nadere beschouwing meer op wenken. Maar naar wie gebaarde die man? Ik keek achter me. Niemand te zien. Ik keek nog eens naar die man: wacht eens, was dat niet…

Wat bleek: het was een buurman van twee flats verderop die ik twee keer in m’n leven gezien had. Hij wilde ons graag een lift aanbieden en had al die tijd staan wenken. Ik verontschuldigde me uitgebreid (Ik had je niet herkend van die afstand!) en zei dat we alleen nog maar de hoofdweg over hoefden en we waren al op de bestemming. Hij liet zich met enige moeite overtuigen en stapte weer in het autootje.

Zo hufterig als onbekenden kunnen doen hier – zodra je de grens van totale anonimiteit bent overgestoken naar ongeacht welke vorm van kennismaking zijn mensen altijd zeer hulpvaardig. Hulpvaardigheid, ja dat is toch echt wel wijdverbreide eigenschap hier.

Overig nieuws: afgelopen weekend ben ik zowel naar Metallica als naar Rammstein geweest (plus Megadeth, Slayer en Alice in Chains, in het kader van een metalfestival te stede). Organisatie: zeer goed. Bands: zeer goed. Versprekingen Boekarest/Boedapest door bands op podium: slechts 2. Mede-festivalgangers beschouwden het als compliment toen ik gedachtenloos opmerkte: ‘Je hebt niet eens door dat je in Roemenië bent!’